Queen, De stripbiografie (Emmanuel Marie, Sophie Blitman e.a.)

Er zijn veel passanten in de popmuziek: musici wier nummer de top van de charts bereikt, maar die vergeten worden. Als ik denk aan de nummer-1-hits uit de jaren zeventig in Nederland, schieten mij namen te binnen als die van Kamahl, Joey Dyser, Ferrari. Het stof is op hen neergedaald. Er zijn ook anderen, wier muziek nooit meer verdwenen is, die volgende generaties nog steeds kennen. De lijst van die groepen is gelukkig heel lang en zeker zal de groep Queen daarin staan. In de 27 keer dat de Top 2000 is uitgezonden stond Bohemian Rhapsody van Queen 22 keer op nummer 1 en de overige keren op nummer 2. 

Maar Queen is meer dan dat ene iconische nummer. Ik vermoed dat mensen die van popmuziek houden moeiteloos tien nummers van de groep kunnen opnoemen. In de Top 2000 van 2025 stonden maar liefst 32 nummers van deze groep. En dat is dan alleen nog maar een Nederlandse graadmeter. In vrijwel alle landen had Queen hits. 

Over de groep is al veel geschreven, er zijn documentaires over gemaakt en podcasts. Indertijd heb ik bijvoorbeeld zeer genoten van De laatste dagen van Freddie Mercury Je kon erop wachten: er is nu ook een strip over Queen. 

Stripbiografie

In Queen, De stripbiografie is het verhaal van Queen (en van de vier bandleden) opgeknipt in stukjes. Elk stukje is verstript in een stip van vijf pagina's lang. Vooraf gaat een korte inleiding in proza (van een enkele alinea), erna wordt de periode beschreven in twee bladzijden tekst, ook weer geïllustreerd. 

Het scenario van de strips is van Emmanuel Marie, de biografische teksten zijn van Sophie Blitman en het tekenwerk is verzorgd door een keur van striptekenaars. Onderaan zal ik alle namen noemen. De covertekening, van Freddy Mercury met een kroon op, trekt meteen de aandacht. Die tekening is van Enzo Gosselin.

Het verhaal van Queen is intussen in grote lijnen wel bekend, maar ik vermoed dat er voor veel lezers toch feiten in dit boek te vinden zijn die ze niet direct paraat hadden. 

Het boek begint met de jeugd van Freddie Mercury, die geboren wordt als Farrokh Bulsara. Hij wordtop Zanzibar en hij zal via India in Engeland belanden. Daar ontmoet hij de andere bandleden: Brian May, Roger Taylor en John Deacon. 

Bohemian Rhapsody

Het begin van de band is moeizaam. In Nederland komt Killer Queen eind 1974 in de top 40, bereikt nummer drie en houdt het elf weken vol, maar de opvolger, Now, I'm here komt niet verder dan nummer 32 en is na drie weken weer verdwenen. Maar dan komt Bohemian Rhapsody. Het kostte nog moeite genoeg om dat nummer uit te brengen, want het was volgens sommigen veel te lang om gedraaid te worden op de radio. 

Freddie Mercury brengt het plaatje bij een van zijn vrienden, radiopresentator Kenny Everett, en vraagt hem het voor hem te bewaren. Die draait het nummer voor de radio, waar het meteen aanslaat. Men kan niet meer om het nummer heen. Ook de LP A night at the opera wordt een succes. In het boek wordt het allemaal uitgebreid verteld en ook bijvoorbeeld hoe de groep aan zijn logo komt. 

In principe is Queen nu binnen de wereld van de popmuziek opgenomen, maar hoe hou je het vol? En wat wil je eigenlijk met je muziek? Kenmerkend voor de groep is de eclectische stijl: de nummers verschillen onderling sterk. Dat is mede te verklaren doordat elk groepslid zijn eigen inbreng heeft, maar het is ook een keuze. Het zorgt ervoor dat de groep moeilijk in een hokje is te plaatsen. 

Naast het groepswerk hebben de groepsleden ook altijd solo-opnames kunnen maken en beroemd zijn de duetten van Freddie Mercury met David Bowie, Michael Jackson en Montserrat Caballé. 

Freddie Mercury

In de stripbiografie komt het allemaal voorbij, tot aan het tragische einde van Freddie Mercury. Zonder iets af te doen aan de verdienste van de andere bandleden, was hij wel het gezicht van de groep. Het blad Rolling Stone zette hem in 2008 in de top 50 van de beste vocalisten aller tijden op nummer 18. Lager dan Aretha Franklin (1), Elvis Presley (3), John Lennon (5), Bob Dylan (7), Mick Jagger (16) en Tina Turner (17), maar hoger dan Bob Mareley (19), Johnny Cash (21), David Bowie (23), Michael Jackson (25), Prince (30) en Bruce Springsteen (36). Het is natuurlijk maar een lijstje en nog subjectief ook, maar in vergelijkbare lijsten zal hij wel hoog gestaan hebben. In 2023 stond hij overigens op nummer 14. 

In deze stripbiografie komen de verschillende kanten van Freddie Mercury goed naar voren. Hij was een rasperformer, die veel ruimte innam op het podium, maar daarbuiten was hij een persoon die veel minder naar buiten trad. 

De mix van tekst en strip werkt goed, in Queen, de stripbiografie. De stijlen van de tekenaars verschillen onderling nogal, van vrij realistisch tot sterk gestileerd. Maar altijd blijven de verschillende bandleden herkenbaar. Niet alles zal naar ieders smaak zijn en ik vind de ene tekenstijl ook aangenamer of beter dan de andere. Maar doordat er na elke strip een paar bladzijden tekst is opgenomen, is de overgang niet al te hard. 

Queen, De stripbiografie is geschikt voor liefhebbers van popmuziek en zeker voor liefhebbers van Queen. Maar als je gewoon van strips houdt en bij het lezen toch wat op wilt steken, zul je ook van dit boek ook genieten.

Titel: Queen, De stripbiografie

Scenario: Emmanuel Marie

Biografische teksten: Sophie Blitman

Tekeningen: Ricardo Randazzo, Céline Olive, Antonio Campofredano, Samuel Wambre, Julien Hugonnard-Bert, Lauriane Rérolle, Jean-Jacques Dzialowski, Alex-Imé, Francesco Colafella, Samuel Figuière, Antoine Pédron, Arnaud Jouffroy, Toni Cittadini, Carmelo Zagaria, François Foyard, Paolo Loreto, Dario Formisani

Vertaling: Bert Niks

Uitgever: Silvester Strips

2026, 160 blz. € 29,95 (hardcover)

Eerder schreef ik over:

Low (David Bowie)

Starman (David Bowie)

Bowie. Stardust, Rayguns & Moonage Daydreams

Bob Dylan Illuminated

Hazes, De stripbiografie (De delen Bloed en Zweet)

Hazes, De stripbiografie (Zweet)

Kiss the sky (Jimi Hendrix)

The Beatles. De begindagen

Twaalf (Hanna / Boivin / Georges)

Twaalf is een bijzonder getal. Niet alleen gaan er twaalf maanden in het jaar en geeft de klok twaalf uren aan, maar we kennen ook een benaming voor een twaalftal (dozijn) en voor twaalf twaalftallen (gros). Het heeft ook Bijbelse connotaties: Jezus had twaalf discipelen, Jakob had twaalf zonen, het volk Israël twaalf stammen. En ook in andere mythes komt het getal twaalf voor: zo moest Herakles twaalf werken uitvoeren en op de Olympus huisden twaalf hoofdgoden. Je kunt het getal twaalf dan ook bijna niet gebruiken zonder dat er een zekere symboliek aan hangt. Datzelfde geldt ook voor het getal zeven. 

Bij uitgeverij Silvester is er een hele serie albums verschenen die gebaseerd zijn op dat getal zeven: van Zeven detectives en Zeven draken tot Zeven psychopaten en Zeven pistoleros. En nu is er Twaalf. Dat heeft eenzelfde soort opzet. In plaats van zeven worden er twaalf mensen bijeengebracht. Ze hebben allemaal een opdracht en je komt er snel genoeg achter wat die is. 

De cover zegt ook al wat. Die is donker en je moet goed kijken wat er, in bruin, afgebeeld is. Dat blijken allemaal schietwapens te zijn. Een kenner zal ze zeker herkennen, maar ik kom niet verder dan pistool, revolver, geweer, automatisch wapen. En we zien een masker.

Hydra

Het masker wordt gedragen door een mysterieuze man, die Hydra wordt genoemd. Dat verwijst naar een veelkoppige draak, die moeilijk te verslaan was. Als je een kop afhakte, groeiden er twee terug. Niet voor niets is er in het Marvel-universum een organisatie die Hydra heet. 

Hydra zou zich zo noemen omdat hij een afbeelding van een hydra op zijn lichaam had laten tatoeëren. Van tijd tot tijd organiseert hij een diner voor twaalf mensen. Uiteindelijk is er maar eentje die het overleeft. 

In de strip, geschreven door Herik Hanna, arriveren de twaalf gasten in het gebouw waar ze zullen dineren. Ze praten wat en maken kennis met elkaar. Sommigen kennen elkaar, maar ze weten dat het deze nacht ieder voor zich zal zijn en dat ze niemand kunnen vertrouwen. 

Het diner zal in stilte verlopen en daarna gaat ieder naar zijn kamer. Om middernacht begint het: ieder probeert de nacht te overleven en de anderen uit te schakelen. Een van de deelnemers is dat enkele jaren geleden al gelukt. 

Verschillende kwaliteiten

Het wordt spannend en gewelddadig. De personages zijn uitgebreid geïntroduceerd en je weet wat hun achtergrond is. Daar is best wat tijd voor ingeruimd, zonder dat het verhaal stilvalt. Alle personages hebben hun eigen kwaliteiten. 

Dat kennen we van groepen die gezamenlijk optrekken van the X-men, the A-team en de groep van Bruno Brazil tot The Umbrella Academy, the Teenage Mutant Ninja Turtles en the Fantastic Four. Daar gaat het echter om mensen die in een team samenwerken en elkaar moeten aanvullen. Hier moet ieder het opnemen tegen alle anderen, afzonderlijk of gezamenlijk. 

Het verhaal zit goed in elkaar. Hebben de personen gelijke kansen of is er vooraf door sommigen iets bekokstoofd? En wordt deze avond niet gebruikt om juist de Hydra uit te schakelen? Hoe dat afloopt, kan ik hier natuurlijk niet verklappen, maar de uitkomst is zeker verrassend te noemen. 

Gewelddadig en menselijk

Aan de ene kant is het verhaal van Twaalf hard en gewelddadig, maar de personen blijven toch ook menselijk, zodat je je met hen kunt identificeren. Ze zijn net iets meer dan moordmachines. Van de onderlinge gesprekken voor het diner zou je kunnen denken dat die verhaal ophouden, maar ze zorgen ervoor dat je de mensen leert kennen, dat je ze uit elkaar kunt houden en dat je voor sommige sympathie krijgt, zodat je met meer betrokkenheid het verhaal leest. 

Maar in de tweede helft gaat het hard en wordt de een na de ander uitgeschakeld. Daar blijf je als lezer toch met een zekere afstand naar kijken. Maar misschien is het genoeg dat het spannend is. 

De personages proberen het hoofd koel te houden en hun dialogen zijn boeiend. Er zit in de gesprekken een zekere luchtigheid, die je ook wel nodig hebt. Hoewel het een heftig verhaal is, wordt het niet loodzwaar. Soms wordt er wel wat op het effect gespeeld, maar daar heb ik me niet zo aan gestoord. 

Tekeningen

De tekeningen zijn van Hervé Boivin (inkleuring door Gaétan Georges) en die zijn helder, wat prettig is. Op die manier wordt een tegenwicht gevormd voor het duistere. Het is knap dat alle personages aandacht krijgen. Zo heeft iedere deelnemer zijn eigen menu en de gevulde borden worden alle twaalf getekend, in twaalf vierkante tekeningen. Daarnaast zie je juist weer een paginagrote tekening, waar het gezelschap aan tafel zit. Je ziet het van bovenaf. Door het overzicht krijgt het de allure van een laatste avondmaal, wat het voor bijna allen ook zal zijn. 

Als het middernacht is geweest, zie je om het andere plaatje een klok en daartussen steeds een personage dat zijn (of haar) wapen klaarmaakt, niet wetend hoe lang zijn (of haar) leven nog zal duren. Ieder kan de klok bijna horen tikken. 

Twaalf is niet een diepzinnige strip, maar dat hoeft misschien ook wel niet. Het is een spannend verhaal, met een onverwachte afloop. Je moet misschien van dit soort strips houden, maar ik denk dat er heel wat mensen zijn die zo'n verhaal kunnen waarderen. Ondanks de heftigheid, is het redelijk lichte kost. 

Titel: Twaalf

Scenario: Henrik Hanna

Tekeningen: Hervé Boivin

Inkleuring: Gaétan Georges

Vertaling: Dieter van Tilburgh

Uitgever: Silvester Strips

2026, 72 blz. € 24,95 (hardcover)

Greenwood 2: De wedstrijd (Canepa/Halard/Almanza)

Schrijven over een strip voor kinderen is altijd lastig, omdat je je volwassenheid niet kunt afleggen en tijdens het lezen van die strip moet je maar hopen dat je kindheid nog genoeg te bereiken is. En dan nog: in hoeverre is het kind van toen te vergelijken met het kind van nu? Aan de andere kant mag je ook best met een volwassen blik kijken naar hoe degelijk een kinderstrip in elkaar zit. Vind ik. 

Greenwood is duidelijk bedoeld voor kinderen. De personages zijn sprekende dieren en het zijn ook allemaal jonge dieren, dierenkinderen. Soms heeft het verhaal iets spannends of iets griezeligs, maar nooit zo dat een kind er wakker van zal liggen. In de grond is het een knus en veilig verhaal. 

De wedstrijd

In deel 1 (zie link onderaan) werd er toegewerkt naar een wedstrijd in het bakken van een hartige taart en het vriendenclubje dat centraal staat, gaf zichzelf goede kans om te winnen. Deel 2 heet De wedstrijd en dat is dan ook de taartenbakwedstrijd. Hoe het afloopt mag ik wel spoilen, lijkt me, want we weten het al op de helft van het album. De taart van onze vriendjes blijkt afschuwelijk te smaken. Ze winnen dus zeker niet. 

Hoe komt hun taart aan zo'n afschuwelijke smaak? Is er wat misgegaan of is hier sprake van sabotage? Dat is de vraag waar de dieren in de rest van het album mee zitten en ze doen hun best om een antwoord op die vraag te krijgen. In dit deel lukt dat niet meer, maar misschien in het volgende, dat in voorbereiding is, De zaterdagclub.

Greenwood is een leuke strip voor kinderen. De scenaristen, Barbara Canepa en Anaïs Halard hebben ongetwijfeld spanning aangebracht in het verhaal: heeft het vriendenclubje pech gehad of zijn ze het slachtoffer van een rotstreek? Een deel van dit album is detectiveachtig, waarbij details cruciale aanwijzingen kunnen geven. Er is bijvoorbeeld kauwgom gevonden, maar de dieren kennen niemand die kauwgom gebruikt. Zeggen ze, in ieder geval. 

Tekeningen

De tekeningen, door Jéremie Almanza, zijn gedetailleerd en je merkt de lol waarmee al die details getekend zijn. Kinderen kunnen lang naar een tekening kijken en dromen dat ze zelf in zo'n fantasieomgeving zouden zijn. Jonge lezertjes kunnen strips wel twintig keer lezen, maar ook als ze het verhaal niet meer zouden hoeven te lezen, blijft er nog genoeg te kijken. 

Net als in deel 1 wordt het verhaal af toe onderbroken door een bladzijde uit een encyclopedie. Deze keer over 'De opa van het bos' (de eik), over vuurvliegjes en over 'Het mysterie onder onze voeten' (o.a. over de communicatie tussen bomen). Dat laatste is ook zeker van belang voor het verhaal: als het blad van een acacia wordt aangevreten, wordt het bitter, om bijvoorbeeld de grote grazers af te schrikken. Zou zo'n blad voor de nare smaak van de taart gezorgd hebben?

Er wordt verondersteld dat bomen ondergronds met elkaar communiceren via schimmelnetwerken, maar daar wordt nog studie naar verricht en er is nog wel wat bewijs nodig, lees ik hier. Maar de weetjes in het album vallen bij kinderen waarschijnlijk in vruchtbare aarde en het lijkt me alleen maar te prijzen als kinderen meer willen weten over de natuur om hen heen. 

Ook dit tweede deel van Greenwood is een sfeervol album. Het is een knus verhaal met een zekere spanning en een soms wat geheimzinnige setting. Maar voor kinderen is er altijd een gevoel van veiligheid. Ze kunnen zich gemakkelijk identificeren met de dieren en ze weten dat het uiteindelijk allemaal goedkomt. 

Serie: Greenwood
Deel 2: De wedstrijd
Scenario: Barbara Canepa en Anaïs Halard
Tekeningen: Jéremie Almanza
Tekeningen encyclopedie: Giovanni Rigano
Vertaling: Mariella Manfré
Uitgever: Silvester Strips
2025, 48 blz. € 9,95 (softcover), € 19,95 (hardcover)

Eerder schreef ik over:

Greenwood 1: Urania de heks

De glazen kroon 2: Rozebeke, doodse vlakte (Richemond / Benato / Poupelin)

In sommige gedeelten van de geschiedenis raak ik keer op keer verdwaald en dan moet ik even nakijken hoe het zit. Dat geldt ook voor het tijdperk waarin de stripreeks De glazen kroon zich afspeelt. Wellicht is het leven van Karel VI van Frankrijk (1368 - 1422) voor een Frans (of zelfs Vlaams) lezerspubliek gesneden koek, maar ik moet steeds weer moeite doen om de zaken op een rijtje te krijgen. 

In de strip wordt er inspanning genoeg geleverd om aan de lezers de situatie duidelijk te maken. Op de binnenkant van de cover staan de belangrijkste personages getekend, er is een samenvatting van wat er aan het verhaal voorafging en er is een nawoord van de scenarioschrijfster, waarin duidelijk wordt dat zij haar bronnen goed kent en die verantwoord gebruikt.

Karel VI is de zoon van Karel V (1338 - 1380), bijgenaamd de Wijze (niet te verwarren met de veel later levende kiezer Karel V, die hier in Nederland bekender is). Toen Karel V stierf, was zijn zoon nog maar 12 jaar oud en dus te jong om zijn vader zelfstandig op te volgen. De eerste acht jaar werd hij daarom bijgestaan door een Regentschapsraad, waarin drie broers van zijn vader zitting hadden: de hertogen Lodewijk I van Anjou, Jan van Berry en Filips de Stoute, hertog van Bourgondië. Ze waren echter vooral op eigen voordeel uit. 

De kroon van Karel VI wordt een glazen kroon genoemd. In de strip zegt zijn vader: 'Vergeet nooit dat de kroon broos is, ze kan breken, net als glas.' De ironie wil dat Karel later de waan zal krijgen dat zijn lichaam van glas is. Daaraan dankt hij zijn bijnaam 'de waanzinnige'. Dat zal voor zijn ooms weer een aanleiding zijn om meer macht naar zich toe te trekken. 

Slag bij Westrozebeke

In deel 2 van de stripreeks, Rozebeke, doodse vlakte, is dat allemaal nog niet aan de hand. Er is wel veel onrust. Zo is er opstand in Vlaamse steden. De vorst, Lodewijk van Male moet daardoor de hulp inroepen van Karel VI. Diens oom, Filips de Stoute, is gehuwd met een dochter van Lodewijk, Margaretha van Male. Maar er is ook een belang voor Karel: als de steden niet onder controle van de vorst komen, zal dat kunnen leiden tot opstand in meer steden. 

Ook in Engeland is er opstand geweest, tegen de jonge vorst Richard II, die slechts tien jaar oud was toen hij de troon besteeg. Er wordt overigens gevreesd dat de Vlaamse steden Engeland om hulp zullen vragen. 

Karel VI trekt naar Vlaanderen. Uiteindelijk loopt dat uit op de slag bij Westrozebeke (1382), die in het Frans en het Engels de Slag bij Rozebeke (Rosebecque) wordt genoemd. Als het je interesseert en als je een levendig beeld van de betreffende slag wilt krijgen, kun je aflevering 8 van de podcast Stoute schoenen beluisteren, waarin Bart van Loo er levendig over vertelt, vanuit Vlaams perspectief.

Hij geeft daarin wel een goed beeld van het verloop van de strijd en hij maakt een vergelijking met The Battle of the Bastards uit The game of Thrones.

Visioen

Voor op het album zien we het slagveld na de slag: het land ligt bezaaid met lijken, er komt een stroom bloed naar ons toe en in de verte staat een hert. Dat hert heeft te maken met een visioen van Karel VI: hij ziet een gevleugeld hert en dat is voor hem het teken dat hij de Vlamingen zal verslaan. Dat visioen is getekend in het hart van het album, waar er een spread aan gewijd is. 

De slag wordt gewonnen door Karel VI en daarna wordt er door zijn leger geplunderd en gemoord. Zo worden de gouden sporen, die buitgemaakt zijn in de Guldensporenslag (1302) bij Kortrijk geroofd en Kortrijk wordt in brand gestoken. Westrozebeke wordt trouwens gespaard. 

Net als in deel 1 (zie link hieronder) zit er weer veel geschiedenis in dit tweede deel van De glazen kroon. Scenarioschrijfster France Richemond heeft zich terdege in de stof verdiept en zij heeft haar best gedaan er een verhaal van te maken. Door Karel VI en de jonge mensen in zijn omgeving als belangrijke personen te kiezen maakt zij het ook gemakkelijk voor de lezer om zich te identificeren met de personages. Omdat de situatie ingewikkeld is, is er redelijk wat tekst nodig om alles duidelijk te maken. Dat vergt wel wat van de lezer, maar de stof is zeker interessant. Mij gaf het aanleiding om nog meer informatie te zoeken over deze boeiende tijd. 

De tekeningen van Tommaso Bennato zijn uitstekend. Ze zetten de heftige gebeurtenissen niet extra dik aan en dat is een goede keuze. Daarbij helpt ook de fraaie inkleuring door Hugo Poupelin. 

Deel 3 van De glazen kroon is in voorbereiding. 

Reeks: De glazen kroon

Deel 2: Rozebeke, Doodse vlakte

Scenario: France Richemond

Tekeningen: Tommaso Bennato

Inkleuring: Hugo Poupelin

Vertaling: Frederik van Wonterghem

Uitgever: Silvester Strips

2025, 56 blz. € 10,95 (softcover) € 21,95 (hardcover)

Eerder schreef ik over:
De glazen kroon 1: Leed boven glorie

De wind in de woestijn (Michel Plessix)

Een maand geleden schreef ik over de verstripping van De wind in de wilgen van Kenneth Grahame, een klassieker die ik helemaal niet kende. Michel Plessix maakte er vier mooie albums van, die door uitgeverij Silvester zijn samengebracht in een mooie integrale uitgave, gebonden met leeslint en stofomslag en bij Silvester is de binnenkant van de stofomslag ook weer een mooie afbeelding. 

In die uitgave komen maar elf van de oorspronkelijke twaalf hoofdstukken van De wind in de wilgen voor. In het twaalfde raakt Rat in gesprek met een zeerat, die al een deel van de wereld bereisd heeft. Uitgaande van dat hoofdstuk heeft Michel Plessix vijf albums gemaakt, De wind in de woestijn, waarin de dieren die we al kennen (Rat, Das, Pad en Mol) op reis gaan en in Afrika belanden. 

Meer dan De wind in de wilgen is dit een lang, doorgaand verhaal. Het verhaal komt dan ook veel beter tot zijn recht in deze integrale uitgave dan in de losse albums. 

Zijlijnen

Naast de hoofdverhaallijn zijn er kleine zijlijntjes. Aan de ene kant volg je dan de hoofdpersonages, maar je volgt ook het gesprek tussen andere dieren, dat soms losstaat van het grote verhaallijn. Verder zijn er terugkerende ontmoetingen met andere dieren, zoals de luie trekvogels, die niet zelf vliegen, maar zich laten vervoeren. 

Ook De wind in de woestijn is een sfeervol boek geworden. Voor een deel speelt het zich af in een stedelijke omgeving, voor een deel in de woestijn. In De wind in de wilgen speelt de liefde voor de natuur nadrukkelijk mee. Dat ervoer ik hier wat minder. De dieren zijn dan ook niet in hun vertrouwde omgeving. 

De karakters van de dieren zijn hetzelfde gebleven. Zo probeert de wat patserige pad altijd weer de hoofdrol te pakken. Die karakters dragen het verhaal en vormen ook het sterkst de continuïteit met De wind in de wilgen.

Natuurlijk komen de dieren in de problemen, maar ze hebben ook helpers en uiteindelijk redden ze zich wel. Je zit daar als lezer ook niet echt over in. De moeilijkheden geven soms een zekere spanning, maar dat is toch niet de reden dat je deze strip leest. Je wilt de figuren volgen. Het zijn vrienden en toch is er ook van tijd tot wrijving. 

Tekenplezier

Michel Plessix is een schrijver die duidelijk lol heeft beleefd aan het tekenen. Hij heeft tekeningen gemaakt waar je lang naar kunt kijken, omdat ze veel details bevatten. De tekeningen hebben iets gemoedelijks, iets gezelligs, zonder dat ze zoet of gezapig worden. Er zit ook altijd een zekere frisheid en lichtheid in. Altijd is er wel wat te glimlachen. Het belangrijkst is dat ze je heel goed meenemen in het verhaal en je onderdompelen in de sfeer. 

Kenneth Grahame publiceerde De wind in de wilgen in 1908, maar het verhaal blijkt tijdloos. Je hebt geen moment het idee dat je een historisch verhaal leest. Dat is ook zo bij De wind in de woestijn. De werkelijkheid van de dieren aanvaard je en je gaat erin mee. Hoe kinderen zouden reageren op het verhaal kan ik moeilijk inschatten, maar ik vermoed dat ze net als de volwassenen, houden van de dieren die het verhaal dragen. 

Het is mooi dat uitgeverij Silvester deze twee integrale uitgaven uitgebracht. Hopelijk gaan ze nog meer van Michel Plessix uitgeven. zoals Patje van het Groenewoud. In ieder geval zijn De wind in de wilgen en De wind in de woestijn er en dat is al heel veel. 

Titel: De wind in de woestijn

Tekst en tekeningen: Michel Plessix

Vertaling: Mariella Manfré

Uitgeverij: Silvester

 2025, 160 blz. € 39,95 (hardcover, leeslint, stofomslag) 

De Wind in de Wilgen (Michel Plessix)

Toen mijn kinderen klein waren, was er op tv een tekenfilmserie: De Wind in de Wilgen. Tenminste, zo had mijn geheugen het opgeslagen. Maar mijn kinderen herinneren zich er niets van, dus het zal wel niet kloppen. Als ik indertijd gekeken heb, wat dus nog maar de vraag is, is er mij niet veel van bijgebleven. Dat de personages dieren waren. Dat is het zo ongeveer. 

De Wind in de Wilgen is een klassieker, zoals Alice in Wonderland en Winnie the Pooh. De auteur, Kenneth Grahame (1859 - 1932), vertelde de verhalen aan zijn enige kind en schreef ze later in brieven. Het boek kwam uit in 1908. Dat boek is in 1996 verstript door Michel Plessix. In 2014 zou hij er ook nog een vervolg op maken, De wind in de woestijn. Daarover zal ik over een tijdje schrijven. 

Bij Silvester Strips is De wind in de wilgen nu compleet uitgegeven, in een kloek boek, groot formaat, meer dan 125 blz. dik. Het is een mooie hardcover, met een leeslint en een stofomslag (waarop aan de binnenkant een grote tekening staat). Fraai gedaan. 

Plessix moest in zijn adaptatie het een en ander weglaten, maar over het algemeen volgt hij het boek. Het enige hoofdstuk dat hij overgeslagen heeft, is 'Wayfares all', hoofdstuk 9, waarschijnlijk omdat hoofdstuk 10 aansluit bij hoofdstuk 8. Je mist dat negende hoofdstuk niet. 

Voor wie het verhaal in proza wil lezen: een vertaling in het Nederlands vind je hier. 

Mol, Rat, Das en Pad

De wind in de wilgen begint met Mol, die zijn huisje aan het schoonmaken is. Net als bij de dierenverhalen van Toon Tellegen hebben de dieren geen andere naam dan de soort waartoe ze behoren: Mol, Rat, Das, Pad. Ze dragen kleren, zodat ze er menselijk uitzien. In het eerste hoofdstuk verlaat Mol zijn huis en gaat op pad met Rat. De twee zullen lang samen zijn. 

Ze gaan op bezoek bij Pad, die duidelijk van een hogere stand is en een veel luxere woning heeft. Pad heeft zo zijn obsessies, die vaak met snelheid te maken hebben (auto's en vliegtuigen). Hij komt daardoor verschillende keren in de problemen. Zo komt hij in de gevangenis terecht en zijn landhuis wordt een keer gekraakt (maar het wordt heroverd). 

Het Wilde Woud

Rat vertelt over Das en Mol wil graag Das bezoeken, maar die woont in het Wilde Woud en het is gevaarlijk om naar hem toe te gaan. Als Rat de boot te lang afhoudt, gaat Mol in zijn eentje op pad. Als hij in het woud is, slaat de angst toe en het is maar goed dat Rat naar hem op zoek gaat en hem vindt. Als het ook nog gaat sneeuwen lijken ze verloren, maar ze vinden gelukkig op tijd het huis van Das. 

Het zijn lieve verhalen: de dieren steunen elkaar en voelen zich voor elkaar verantwoordelijk. Er zijn spannende passages, maar uiteindelijk zal alles goedkomen. Dat is een geruststellende gedachte voor de jonge lezertjes. 

In een strip, waarin er niet alleen over de personages wordt verteld, maar waarin je ze ook ziet, kun je gemakkelijk meeleven met de hoofdfiguren. Vooral ook omdat het interessante karakters, met verschillende kanten. Mol is soms wat mopperig, soms wat angstig, maar hij is ook ondernemend en hij maakt tekeningen en je kunt zeker op hem bouwen. Hij heeft een groot hart. 

Volwassenen

De wind in de wilgen is vooral een kinderboek, maar het kan uitstekend door volwassenen gelezen worden. Sommige passages, zoals de tocht door het Wilde Woud kun je ook opvatten. Al in de Divina Commedia van Dante is de hoofdpersoon verdwaald in een woud, zoals we allemaal wel eens zijn, al is er geen boom in de buurt. 

De volwassenen zullen ook oog hebben voor de maatschappelijke positie van de verschillende dieren (Pad is heel erg rijk, maar de andere drie hoeven ook niet te werken) en ze zullen de verwijzingen naar andere literatuur zien. Het laatste hoofdstuk, 'The Return of Ulysses' heet bij Michel Plessix 'Terug op Ithaka'. De terugkeer van Odysseus ging met nogal wat geweld gepaard, net als de herovering van het huis van Pad. 

Tekeningen

Volwassenen en kinderen zullen beiden kunnen genieten van het tekenwerk van Plessix, dat bijzonder sfeervol is. Op verschillende tekeningen is ook lekker veel te zien, zodat je er lang naar kunt kijken zonder je te vervelen. Er zit een zekere knusheid in de verhalen en de tekeningen dragen er sterk aan bij. 

Met deze verstripping is De Wind in de Wilgen toegankelijk voor een groot publiek. Degenen die het boek al kennen, zullen het leuk vinden om de strip te lezen en voor degenen die het boek niet kennen, is de strip een goede introductie. 

Titel: De Wind in de Wilgen

Tekst en tekeningen: Michel Plessix

Naar de roman van Kenneth Grahame

Vertaling: Mariella Manfré

Uitgever: Silvester Strips

2025, 128 blz. € 39,95 (gebonden, stofomslag, leeslint)

Het dagboek van Cerise en Valentijn (Joris Chamblain / Aurélie Neyret)

Niemand ontkomt aan zichzelf. Als ik een strip recenseer, moet ik natuurlijk kijken hoe die gemaakt is en wat die uitdraagt naar de doelgroep. Hoewel ik soms niet tot de doelgroep behoor, neem ik toch soms mijzelf als maatstaf. Dat is ingewikkeld, zeker als je de besproken strip toch recht wil doen. 

Over Het dagboek van Cerise heb ik verschillende keren geschreven. Het is een goed gemaakte strip, die aangenaam leest, maar ik krijg soms ook een beetje de kriebels, omdat iedereen het zo goed bedoelt, wat de verhalen ook iets braafs geeft. Maar misschien is het helemaal niet verkeerd om in een wereld waarin er al zoveel onveiligheid is een hoekje te hebben, in de vorm van een stripboek, waarin mensen het goede nastreven. 

Niet meer het meisje in de boomhut

Intussen gaat de tijd verder. Er is nu het album Het dagboek van Cerise en Valentijn, waarin Cerise terugkijkt op haar verleden:

Ik ben niet meer dat  meisje dat samen met haar vriendinnen onderzoek doet en dat van boven uit haar boomhut mensen bespioneert, en probeert hun geheimen te achterhalen om ze te helpen. En ook niet meer alleen het meisje dat zich voorbereidt op een wereldreis met haar nieuwe familie...

Cerise zal een wereldreis gaan maken met haar nieuwe familie, die gevormd wordt door de vriend van haar moeder, Stef en diens zoontje Valentijn. Stef heeft het idee dat het niet helemaal lekker gaat met Valentijn, maar die wil daar niet over praten. Cerise biedt haar hulp aan. Zij kan goed opschieten met Valentijn. Ze fantaseren dat ze agenten zijn die moeten optreden bij het contact met niet-aardse wezens. 

Stef denkt dat dat een vorm van escapisme is: 'Ik ben zo bang dat het een vlucht is om de werkelijkheid niet te hoeven accepteren.' Daarop antwoordt Cerise wijsneuzerig: 'Ik denk juist dat hij precies weet wat er aan de hand is en dat het gewoon zijn manier is om ermee om te gaan.' 

Via het ruimteverhaal kunnen Cerise en Valentijn met elkaar praten over wat er speelt en waarom Valentijn opziet tegen de grote reis. 

Strip en dagboek

Er zijn veel dingen in de strip die me aanspreken. Allereerst de  vormgeving: voor een deel strip, voor een deel dagboek met tekeningen. In het dagboek zijn steeds schrijfletters gebruikt, alsof iemand de tekst met de hand geschreven heeft. Verder is het ruimteverhaal mooi ingepast in het verhaal van Cerise en Valentijn. 

Maar Cerise gaat een hele uitleg geven over emoties en daarmee wordt het me te veel een educatieve strip. Blijkbaar mag het niet alleen een goed verhaal zijn, maar moeten de lezertjes er ook iets van opsteken. Voor mij is dat te boodschapperig, te expliciet, maar misschien vinden de jonge lezertjes het juist fijn. Ik zal nog een paar jaar moeten wachten voordat mijn kleinkinderen groot genoeg zijn om mij te vertellen wat ze van zo'n strip vinden. 

In ieder geval is de strip een veilige wereld, die deze keer toch ook over onveilige zaken. Over de angst te zullen veranderen en vrienden te verliezen bijvoorbeeld. 

Titel: Het dagboek van Cerise en Valentijn

Scenario: Joris Chamblain

Tekeningen: Aurélie Neyret

Vertaling: Mariella Manfré

Uitgever: Silvester

2025, 60 blz. € 11,95 (softcover)

Het dagboek van Cerise, Boek 1 en 2

Het dagboek van Cerise (Boek 3 en 4)