Ziek

Mijn streven is om drie maal per week een recensie te plaatsen op Bunt Blogt, maar dat gaat me deze week niet lukken. Ik ben namelijk ziek. Het is niet zo dramatisch als op de ets van Camille d'Havé (hierboven), maar lastig is het wel. 

De details zal ik je besparen en langzaam gaat het de goede kant op. Sinds gisteren ben ik weer in de kleren en de nachtrust doet mij goed. Gelezen en geschreven heb ik de afgelopen dagen niet. Zondagavond las ik nog met genoegen een strip en daarna begon de ellende. Er is geen oorzakelijk verband. 

Mogelijk dat ik deze week nog een keer een oude recensie plaats, die niet eerder hier te lezen was. Verder wil ik je wel laten weten wat je nog kunt verwachten. 

Appie Happie

Volgende week, calamiteiten voorbehouden, zal ik schrijven over de integrale heruitgaven van Appie Happie. Daar zijn intussen al vijf delen van verschenen, maar ik las alleen het eerste deel, waarvan ik wel genoten heb. Dat zal wel voor een deel ingegeven zijn door jeugdsentiment. Toen ik jong was, meer dan een halve eeuw geleden, was Dik Bruynestein een bekend cartoonist en striptekenaar. Mijn oma was geabonneerd op De Gelderlander en daarin las ik altijd Appie Happie. 

Het archief

Daarna staat Het archief van Thomas Heerma van Voss op mijn lijstje. Het is een sleutelroman over zijn tijd bij het tijdschrift De Revisor. Dat is al leuk, omdat wel duidelijk is wie wie is. En een van de redacteuren is een oud-leerling, die ik onlangs nog sprak op een reünie. Toen had ik het boek al in huis, maar ik had het nog niet gelezen. 

Verder heb ik ook ooit in redacties van literaire tijdschriften gezeten, dus ik herken ook wel iets van het geschetste wereldje. 

Maar of iets nu een sleutelroman is of niet, het moet natuurlijk gewoon een goed boek zijn, en dat is Het archief ook wel. Dat komt ook door het tweede deel over de vader die aan het eind van zijn leven is. De twee delen lijken over heel verschillende dingen te gaan en het enige verband lijkt de verteller. Toch gaan ze goed samen. 

Verder liggen er nog heel veel strips. Ik probeer daar zoveel mogelijk van te bespreken, maar sommige dingen laat ik liggen. Bijvoorbeeld het tweede album van Rutger Gret, To geek... or not to geek. Dat pakt me niet, merk ik, en ik vind het ook weer niet interessant genoeg om daar kritisch over te schrijven. Dat laat ik dus even. 

Wynona

Wel net gelezen: Wynona 2, Het offer. Ik hou erg van de schwung waarmee Hans van den Oudenaarden tekent en zijn verhalen lezen ook goed. Dat had ik al bij Rhonda, ik heb het ook weer bij Wynona. Het is wel veel spektakel en vaak kom ik er pas achter wat ik daarvan vind als ik er daadwerkelijk over ga schrijven. 

Wat ik nog aan het lezen ben

Op dit moment lees ik van Natascha van Weezel Hoe houd je je hart zacht, over de oorlog in Gaza en de daaraan voorafgaande inval van Hamas op 7 oktober. Het is een prettig boek, omdat het persoonlijk is en genuanceerd. Van Weezel kiest, zoals ze zegt, voor het radicale midden. Dat is een ongemakkelijke positie, omdat je kritiek van beide kanten krijgt. 

Verder lees ik al maanden in de dikke uitgave van alle strips van Guust Flater van Franquin. Een onhandig dik boek, maar het is mooi dat alle strips nu bij elkaar staan. Ik ben ze weer van voren af aan gaan lezen en ze blijven goed. Verder is het wel een heel sobere uitgave, waarbij zelfs de bladzijnummering ontbreekt. 

En ik lees De Reynaert van Frits van Oostrom. Een collega zei me dat hij vond dat er niets nieuws in staat, maar ik neem de vrijheid om daarin met hem van mening te verschillen. Ik ben een heel eind met het boek en lees nu de heruitgave van Reynaerttekst die achter in het boek is opgenomen. Het blijft een geweldig verhaal. 

En verder?

Verder liggen er nog stapels boeken die ik ooit wil gaan lezen. Hoog op een van die stapels ligt Wij van de Ripetta van Tomas Lieske. Fantastisch auteur, die ik misschien wel steeds beter ga vinden. Ik heb ook nog twee oudere romans van hem liggen. 

Er zijn nog een paar klassiekers die ik nog nooit las, maar die ik wel in huis heb. Om er twee te noemen: De berg van licht van Louis Couperus en Onder professoren van Willem Frederik Hermans. 

En ik hou ervan ook minder bekend oud werk te lezen, zoals ik onlangs deed met dat van Ankie Peypers. Ik heb nog boeken liggen van bijvoorbeeld Top Naeff, Aya Zikken, Madelon Székely-Lulofs, Herman de Man, Marnix Gijsen, Arthur van Schendel en nog veel meer. Heb je voorkeur, laat het dan gerust weten. 

De strips die er nog liggen ga ik niet allemaal opnoemen, maar ik ga in ieder geval aandacht besteden aan de nieuwe verzamelbundel van Hein de Kort. Ik geef je alvast een voorproefje. 

Hier moet je het maar even mee doen. Vanaf volgende week hoop ik te kunnen geven wat ik in het vooruitzicht heb gesteld. 

Achterstand

Op dit moment plaats ik elke week wel iets op mijn weblog, maar meer dan een enkele post is het meestal niet. Dat komt niet doordat ik niets om over te schrijven heb, want ik heb de afgelopen weken best het een en ander gelezen. 

Maar van schrijven komt het vaak niet. Aan de ene kant is er de nieuwe school, waar ik een redelijk vol rooster heb: elke dag ben ik pas na het achtste of negende uur uit en ik heb weinig tussenuren. De uren zelf kosten me aardig wat energie. Er zijn lessen waar ik me doorheen moet worstelen, al houd ik er meestal wel een redelijk humeur bij. Daarnaast moet ik zien overzicht te krijgen: waar vind ik welke informatie. En tussen droom en daad staan ook nog de praktische bezwaren, zoals een smart board dat maar steeds niet werkt. 

Het zal allemaal wel wennen, maar daardoor zit mijn hoofd vaak vol. Twee dagen probeer ik helemaal vrij te houden, de dinsdag en de zaterdag. Op dinsdag schrijf ik dan vaak wat op Bunt Blogt. De zaterdag loopt soms vol met werkzaamheden voor de Staatsexamens (dat was de laatste twee weken het geval) of schaken (volgende week zaterdag) en anders vul ik die samen met mijn lief en dan schrijf ik dus ook niet. 

Op dit moment lees ik De kwekeling, een onderhoudende roman van Hans Werkman, over de tijd waarin hij de opleiding tot onderwijzer volgde op een avondschool. Dat was in de jaren vijftig. De hoofdpersoon was in de kost bij een gezin in Enschedé. 

Verder lees ik geregeld enkele bladzijden uit Zeropedia, een encyclopedische verzameling van korte stripjes waarin uitgelegd wat rondzingen, een zwart gat, pointillisme, homeopathie of het absolute nulpunt is. Informatief en grappig. 

Doordat ik minder schrijf, lees ik ook wel wat minder. Veel lezen maakt de achterstand immers alleen maar groter. Het schrijven over een boek dat je een paar weken geleden gelezen hebt, kost ook veel meer tijd dan wanneer je meteen kunt gaan schrijven als je het boek uit hebt. Dan staan alle details je nog bij. Nu moet ik veel meer opzoeken. 

Over welke boeken kun je in de (hopelijk nabije) toekomst een blogpost verwachten? Allereerst over De heks van Limbricht van Susan Smit. Een sympathiek boek over een belangrijk onderwerp, maar ik heb er ook wel wat op aan te merken. Ik wil er ook weer niet te vervelend over doen. 

Al een half jaar geleden, of misschien nog wel langer, las ik Films die nergens draaien van Yorick Goldewijk. Echt een mooi jeugdboek, maar ik vraag me af of ik er nog wel goed en enthousiast over kan schrijven, nu het lezen al zo lang geleden is. Mogelijk sla ik deze dus over. Het boek heeft gelukkig wel veel publiciteit gekregen. 

Een boek waar ik zeker over zal schrijven is Het ongerijmde leven van Martien Beversluis van Lo van Driel. Martien Beversluis is een interessant figuur. Voor de oorlog was hij socialist en communist en werd hij ontslagen bij de Vara. Later werd hij lid van de NSB, waar hij ook weer uit stapte. Beversluis kon met iedereen ruzie maken. Hij werd burgemeester van Veere, onder Duits bewind en na de oorlog zat hij een tijdje vast, net als zijn vrouw. 

Een groot dichter is hij nooit geworden, maar hij had wel een grote productie. In mijn boekenkast staan manuscripten van enkele bundels en daaruit blijkt dat hij in hoog tempo werkte. 

Het boek van Van Driel heb ik met plezier gelezen. Het is in een aangename stijl geschreven en de auteur houdt de aandacht goed vast. Ik heb het wel met tussenpozen gelezen. Al voor de vakantie was ik erin bezig, maar toen kwam de examencorrectie ertussendoor en legde ik het boek een tijdje weg. Maar aan het eind van de zomervakantie heb ik het weer vlotjes uitgelezen. Het is wel een boek waarbij ik alle aangestreepte passages nog eens moet lezen om erover te kunnen schrijven. 

Ten slotte las ik nog Leven en arbeid van O.G. Heldring. Dat klinkt als een biografisch of autobiografisch boek, maar dat is het helemaal niet. Ook dit boek las ik in porties. De negentiende eeuw interesseert me wel. Nog niet zo lang geleden schreef ik over Waarheid en droomen van Jonathan (Johannes Petrus Hasebroek), een boek met korte verhalen, waarin Hasebroek soms overkomt als een blogger. 

Otto Gerhardt Heldring is de stichter van de Heldring Stichtingen. Hij was sociaal bewogen en maatschappelijk zeer actief. Hij was predikant en dat is in dit boek af en toe ook wel te merken. 

Leven en arbeid is een verzameling van stukjes die Heldring voor verschillende almanaks schreef. Een deel van de verhalen is in dialect. Dan staat erbij dat het in 'Lijmersche tongval' geschreven is over in 'Veluwsche tongval'. Sommige stukjes zijn grappig en verschillende stukjes zijn nog goed leesbaar. Heldring kon beter schrijven dan ik wist. Maar er zijn ook stukken die inhoudelijk redelijk taai zijn. Daar moest ik me doorheen worstelen. 

Er ligt ook nog het een en ander op de stapel, want je moet altijd wat te lezen in voorraad hebben. Alkibiades wil ik graag lezen, maar dan wil ik er tijd voor hebben en ruimte in mijn hoofd. Dat moet daarom nog maar even wachten. 

Er zijn nog twee historische romans die ik wil aanvragen, maar die gaan me waarschijnlijk wel energie kosten. Ik ga die dus niet na elkaar lezen. De biografie van Karel van het Reve zal waarschijnlijk wel boven op de stapel komen te liggen en anders zijn er ook nog wat boeken die al een tijdje liggen en waar ik ook wel een keer aan wil beginnen. Je merkt het wel. 

Een hoofd vol macaroni

 

Een week geleden beloofde ik dat ik weer recensies zou plaatsen en nu al moet ik melden dat ik mijn belofte niet kan nakomen. Noem mij maar onbetrouwbaar en gewetenloos. Ja, dat is een citaat en misschien herken je het lied. 

Er was zeker wel wat tijd deze week, maar er was weinig ruimte in mijn hoofd. Ik had, zoals Guus Kuijer het zou noemen, een hoofd vol macaroni, omdat er te veel was om over te denken. Afscheid nemen is zwaar werk. De Fransen zeggen zelfs dat het een beetje sterven is, maar dat is misschien overdreven. 

De laatste dagen moest ik toch weer denken aan het Solidariteitslied van Bertold Brecht, dat ik in de jaren tachtig leerde kennen toen ik de LP Trappen op van Don Quishocking kocht. In dat lied staat de zin: Wie zijn makkers in de steek laat, laat alleen zichzelf alleen. Zo voelt het wel een beetje. Meer dan een beetje, eerlijk gezegd. 

Intussen heb ik wel wat gelezen, maar niet zo heel veel. Ik bekeek de documentaires Tijd van leven, over Remco Campert, De gouden lichting over misstanden in de Nederlandse turnwereld en Refolutie over vocale refojongeren. En ik begon aan de verhalenbundel Kinderen van een dode keeper (1972) van Alain Teister. 

Eerlijk gezegd heb ik nooit wat van Teister gelezen en de enige titel die ik uit mijn hoofd kon noemen,
was Zenuwen, dame? Geweldige titel, maar deze, over die keeperskinderen, mag er ook zijn. Ik hou je op de hoogte. 

Volgende week weer een bijdrage. En hopelijk dan niet weer over uitstel. We zullen zien. En anders kunnen we nog kijken. 

Het Solidariteitslied staat aan het eind, na ongeveer 29 minuten.