Stadsdichter (13) - Petjes op tijdens de verkiezingsavond

Van de site van Edese Post haalde ik zojuist dit artikel.

Petjes op bij Stadsdichter Verkiezing Ede 2012

De Stadsdichter van Ede wordt woensdagavond 18 april gekozen door het Edes publiek en een vakjury. Vanaf 20.00 uur strijden acht dichters in de theaterzaal van Cultura om de felbegeerde titel ‘Stadsdichter van Ede’.

Petje op of petje af voor de
stadsdichter? Jolinda van Alfen
presenteert namens de Edese Post de
eerste Stadsdichter verkiezing van Ede.

De winnaar zal de komende 3 jaar bij enkele belangrijke gebeurtenissen en evenementen een speciaal daarvoor geschreven gedicht voordragen. De verkiezing wordt georganiseerd door Cultura, de gemeente Ede en de Edese Post. Het publiek kan door middel van het opzetten van speciale stadsdichterspetjes stemmen op de dichter van zijn of haar keuze. Deze petjes worden mogelijk gemaakt door Herma Goris van Kado-Uniek uit Lunteren. De avond is gratis toegankelijk, doel van de verkiezing is de poezie dichter bij de Edenaar brengen. Singer/songwriter Laurens Collee zal zorgen voor een muzikale aanvulling op het programma. Inloop vanaf 19.30, Cultura

U snapt dat die petjes collector's items worden. Allemaal morgenavond naar Cultura dus!

Jan Timman. De geest van het spel

Het zal je gebeuren: je heet Jan Timman, je bent een geniaal schaker en er wordt een biografie over je geschreven. En dan is de biograaf John Kuipers. Tja.

Kuipers heeft ervoor gekozen om een journalistieke biografie te schrijven in plaats van een wetenschappelijke. Dat wil bijvoorbeeld zeggen dat hij bijna niets verantwoordt. Achter in het boek noemt hij weliswaar zijn bronnen, maar van kranten en tijdschriften wordt alleen de titel genoemd. Wat zegt het mij dat ik weet dat Algemeen Dagblad en NRC Handelsblad zijn geraadpleegd? De boeken die Kuipers noemt, hebben een onvolledige titelbeschrijving.

Ook in de biografie is Kuipers bijzonder slordig, wanneer hij moet verantwoorden waar hij zijn informatie vandaan heeft. Op bladzijde 179 bijvoorbeeld citeert hij een stel krantenkoppen en hij noemt keurig de kranten waar die uit komen maar bij de laatste zegt hij alleen dat dat een kop is van 'een ander'. Over welke krant hebben we het? Maakt blijkbaar niet uit; Kuipers heeft het ergens gelezen.

Dat gerommel met bronnen maakt dat je vaak niet meer kunt zien wat nu informatie is en wat Kuipers' interpretatie van die informatie. Beroerd genoeg, maar eigenlijk vind ik dat niet het ergste. Dat is namelijk de stijl waarin het boek geschreven is.

Kuipers heeft een soort luchtigheid en misschien zelfs wel lolligheid in zijn stijl die al na een paar bladzijden tegen gaat staan. Het is gebabbel, waarmee hij waarschijnlijk aan de bar wel wegkomt, maar niet in een boek. Bovendien is hij zelf veel te veel aanwezig. Ik heb het idee dat het zicht op Timman mij steeds ontnomen wordt door de kletsende kop van Kuipers die ervoor zit.

Natuurlijk heb ik het boek wel met interesse gelezen, want het gaat over Timman. Veel nieuws staat er niet in, maar het bekende is wat geordend. Er staan aardige foto's in (al is er een foto twee keer afgedrukt) en het boek geeft ook best een aardig overzicht.

Maar een idee zit er niet achter, visie ontbreekt. Erg diep gaat het ook allemaal niet. Ik heb niet het idee dat Kuipers echt tot Timman is doorgedrongen. Daardoor bevat dit boek ook zo weinig nieuws.

Kuipers heeft blijkbaar gegokt op een publiek van niet-schakers. Er is namelijk geen schaakpartij in het boek terug te vinden, zelfs nog geen diagrammetje van bijvoorbeeld Timmans beroemde eindspel tegen Velimirovic. Ook miste ik de wedstrijdtabellen van de belangrijkste toernooien waaraan Timman deelgenomen heeft.

Een zo groot schaker als Timman verdient een betere biografie en dus een betere biograaf dan deze kwebbelkont.

Timman - Velimirovic, Rio de Janeiro 1979

Stadsdichter (12) - Kandidaten in Edese Post

Gisteren stelde Edese Post de kandidaten voor. Aangezien ik de papieren krant meestal niet onder ogen, weet ik niet hoe het er op papier uitzag. Op het scherm oogde het wel mooi: foto's van alle kandidaten, korte biografie en bij de meesten een/de reden om stadsdichter te willen worden.

Kijk maar: Klik!

Frisse Blik (2)

Al eerder schreef ik iets over de expositie Frisse Blik. Intussen heeft Salman Ezzamoury zijn filmpje van de inrichting en de opening van de expositie op YouTube geplaatst.

Knip, plak:

De expositie van het Platform Edese Kunstenaars (PEK) is nog te bezichtigen.

Stadsdichter (11) - Dirk Blokland

Toen ik de kandidaten voorstelde, kon ik geen foto tonen van Dirk Blokland. Die heb ik intussen wel:

Met dank aan zijn vrouw, een geboren en getogen Edese.

De kandidaten komen ook nog, met foto en al, in Edese Post terecht. Hou het in de gaten.

Stadsdichter (10) - Gang van zaken op 18 april

Op 18 april kiest Ede de nieuwe stadsdichter. De kandidaten zijn: Peter J.R. Vermaat, Arjan Keene, Kila & Babsie, Larissa Verhoeff, Dirk Blokland, Jan Durk Tuinier, Harry Oonk en Pineaux Franke.

Aan elke kandidaat is gevraagd om vier gedichten voor te bereiden met in ieder geval de onderwerpen 'Ede2025', 'De Heideweek' en 'Stadsdichter'.

In de eerste ronde vallen vier van de acht kandidaten af, maar de jury kiest uit de vier afvallers nog twee kandidaten die alsnog doorgaan, zodat er zes kandidaten in de halve finale zitten. Van die zes kiest het publiek er twee, de jury kiest daarna nog een kandidaat.

Dan hebben we dus drie kandidaten in de finale. De jury wijst daarna aan wie stadsdichter wordt.

Vanaf 19.30 kunnen de bezoekers binnenlopen. Om 20.00 kondigt Jolinda van Alfen op wervelende wijze de dichters aan. Om 22.00 weten we wie de nieuwe stadsdichter is. Aansluitend is er in het Atrium een offerfeest aan Bacchus.

De muziek wordt die avond verzorgd door Laurens Collee. Die heb ik bij Dante gehoord. Goede keuze.

Laurens Collee

Naar de overkant van de nacht

Nog nooit had ik iets van Jan van Mersbergen  gelezen. Maar nu heb ik zijn laatste boek, Naar de overkant van de nacht, gelezen en zijn debuut, De grasbijter, ligt op me te wachten. Er zijn veel goede boeken, maar sommige goede boeken steken boven de andere uit. Het laatste jaar had ik dat bijvoorbeeld met Bonita Avenue van Pieter Buwalda en met Grip van Stephan Enter, maar nu ook met Naar de overkant van de nacht. Het is een van de meest ontroerende boeken die ik sinds lange tijd gelezen heb. 

'Tijdens Vastelaovend ben je niet verkleed als iemand anders, tijdens Vastelaovend ben je eindelijk jezelf.' Dat is de openingszin van het boek. Het wordt gezegd door iemand die als pastoor verkleed is, door de ik-figuur, verkleed als veerman, compleet met pet, tas en kaartjes. Bij hem kunnen de mensen kaartjes kopen voor de overtocht naar de overkant van de nacht.

Ach, ik kom van tussen de grote rivieren en ben intussen opgeschoven tot boven de grote rivieren. Van carnaval weet ik dus niets. Veel zuipen door mensen met een fluitketel op hun hoofd of verkleed als winterpeen, dacht ik. Maar bij Van Mersbergen is de Vastelaovend een serieuze zaak. Natuurlijk, er wordt veel gedronken en er is veel dat je liederlijk zou kunnen noemen, maar de ik-figuur wordt ook geconfronteerd met zichzelf en met het leven dat hij leidt.

Wij, de lezers, zitten opgesloten binnen het hoofd van Ralf, de ik-figuur. We maken het mee hoe hij zich staande houdt in deze nacht en eigenlijk al zijn hele leven. Hij is een zoon van een binnenvaartschippersechtpaar, dat bijna nooit samen was. De een stond aan het roer de ander was ergens anders op het schip. Met zijn vader is hij bijvoorbeeld nog niet klaar.

En dan is er Sara, die als meisje van elf al verliefd op hem was, maar hij niet op haar, zoals hij tegen haar vriendinnetje zei, waarna hij Sara hoorde snikken achter de schutting. Na enkele decennia komt hij haar weer tegen in de supermarkt, met haar vier kinderen. Het is een moeilijk gezin en Sara redt het nauwelijks. Ralf trekt bij haar in, en doet zijn best.

Maar nu is hij in Venlo, in zijn veermannenpekske, dat later een kraanvogelpekske wordt en hij weet niet meer zeker wat hij nog wil.

'Ik ben al zo lang bij Sara en de kinderen, ik weet niet meer wat ik zocht, wat ik heb, wat ik verwacht. Ik ben er, maar toch ook niet. Alsof ik jaren op een stoel gezeten heb en nu ben opgestaan en de zitting nog voel aan mijn kont, warm en comfortabel, maar zonder steun.' 

De veerman en de kraanvogel, ze lijken maar een buitenkant, maar ze zijn ook symbolen. Bij de veerman is Charon natuurlijk niet ver weg en uiteindelijk wordt Ralf letterlijk de rivier over gezet, naar een nieuw leven of terug naar het oude, of naar het oude op een nieuwe manier. En dan die kraanvogel die zo ver moet vliegen.

Je kunt niet anders dan meeleven met deze Vastelaovendvierder, meevoelen met hem, meevieren en meelijden. Ik was helemaal beduusd van het boek. Echt heel goed! Lezen dus! Kopen! Weggeven! Er reclame voor maken!