Ging fietsen

Gewoonlijk plaats ik op de eerste werkdagen van de week dagelijks een recensie, maar dat is me deze week niet gelukt. Ik heb de afgelopen vier dagen namelijk op de fiets gezeten. Voor de goede orde: dat is een veertig jaar oud herenrijwiel zonder ondersteuning dat geheel door mankracht aangedreven moet worden. Hoewel ik geen opzienbarende afstanden heb afgelegd (een kleine tweehonderdvijfig kilometer in die vier dagen), waren mijn dagen toch zo ingedeeld dat ik niet aan schrijven toekwam. Dat is toch al lastiger als ik mijn eigen studeerkamer niet tot mijn beschikking heb. 

Gelezen heb ik wel en ik heb een voorraadje dat ik de komende tijd ga bespreken. Ik loop het even met jullie door, waarschijnlijk in de volgorde van bespreking. 

Virl

Enkele maanden geleden overleed Dick Matena, een stripmaker die een gigantisch oeuvre nalaat. Zijn verstrippingen van literatuur kent iedereen, maar er is ook veel werk dat minder bekend is, zoals de science-fictionstrip Virl, waaraan Dick Matena al in de jaren zeventig begon. Het derde en laatste deel verscheen in 2013 als album. De strip wordt voorafgegaan door een mooi dossier. 

Noodweer

Het werk van Marijke Schermer ben ik van achteren naar voren aan het lezen. Eerst las ik In het oog (2024), Daarna Liefde als dat het is (2019) en nu Noodweer (2016). In al die boeken gaat het om relaties tussen mensen, maar daar gaan de meeste romans over. Schermer is wel heel goed in mensen in lastige situaties brengen en de lezer mee laten kijken in wat er gebeurt. In Noodweer gaat het om het verzwijgen van iets binnen de relatie. Kun je daaraan voorbijleven of steekt het verzwegene vroeg of laat de kop op? De problemen in de relatie worden weerspiegeld in het dijkhuis dat te kampen heeft met een stijgende waterstand. Hoe red je de meubels van je huwelijk?

The Story of Black Hills

De titel is Engels: The Story of Black Hills, maar het is een Nederlandse strip. Deel 1, Conchita is van 2025, maar ik kreeg het pas later toegestuurd. Ik heb het album een tijdje laten liggen en ben het toen toch gaan lezen. Er zit zeker wel iets aantrekkelijks in de strip, maar het is toch vooral een verhaal dat in losse scènes. De vrouw die een belangrijke rol in de strip speelt en naar wie het album vernoemd is, doet me denken aan de Cubaanse actrice en zangeres María Conchita Alonso. Niet dat ik bekend met haar werk, maar er is een foto van haar die wel gelijkenis vertoont met de hoofdpersoon van de strip. Maar misschien is dat toeval. 

70's, Het levensgevoel van de jaren zeventig in advertenties

In 1971 ging ik van de lagere naar de middelbare school. Ik vind daarom dat ik opgegroeid ben in de jaren zeventig. In 70's, Het levengevoel van de jaren zeventig in advertenties (Roelof Bouwman en Minke Vogel), wist het jeugdsentiment bij mij uitstekend te wekken. Het boek staat vol met afbeeldingen van reclame, gesorteerd naar onderwerp (shag, bier, plaatjes draaien, auto rijden, voor de keuken) waarbij steeds vijf afbeeldingen zijn gezocht. Alle half vergeten slogans stonden me weer bij. 'De wilde frisheid van limoenen' hoort natuurlijk bij Fa en 'Dit is de man, dit is zijn bier' bij Amstel. Die laatste advertentie staat er niet in, maar dat is het leuke van dit boek, dat er ook allerlei andere reclames je te binnen schieten. Heerlijk boek. 

Cor Morelli, Het grote geluk

De strips van Cor Morelli, getekend en geschreven van Aloys Oosterwijk, gaan er bij mij goed in. Ik heb er ook vaak over geschreven. Oosterwijk is zijn wat oudere strips nog eens gaan bekijken en ze worden opgefrist nu gepubliceerd. In het album Het grote geluk staan twee verhalen. Vooraf is er een dossiertje met leuk beeldmateriaal en een informatieve inleiding door iemand die het werk van Oosterwijk goed kent, maar zichzelf ook wel graag hoort praten. Hoe dan ook, een nieuwe Aloys Oosterwijk is altijd je aandacht waard. 

Nachtbezorger

Van Lucas de Waard had ik nog nooit wat gelezen en zijn roman Nachtbezorger heeft een interessante setting. Daarom ben ik het gaan lezen. 

De stad Andrecht ligt op een schiereiland. Op een dag wordt de stad afgesneden van Het Land: er komen graafmachines die het de stad scheiden van het land. In de chaos die ontstaat neemt een zanger, Leandere Winkelman, het voortouw, benoemt zichzelf tot burgemeester en krijgt zo de steun van het volk. 

Maar Winkelman lijkt uiteindelijk zijn macht belangrijker te vinden dan het welzijn van het volk en de stad en er gebeurt niets buiten zijn wil. 

We volgen enkele personen: Amy, ex-profboksster en nu smokkelaar van post (nachtbezorger), kroegbaas Jonah en Ben, ooi kleermaker. Amy krijgt een bijzondere opdracht. 

De Waard heeft een spannend verhaal geschreven, waar ik ook wel wat vragen bij heb. Maar als luchtig tussendoortje voldoet het wel. 

De kremlinfluisteraar

De kremlinfluisteraar (2022) is een roman van Giuliano da Empoli. Dat boek heb ik indertijd niet gelezen. Het boek werd verfilmd als The Wizard of Kremlin, en die film heb ik ook al niet gezien. Maar ik heb nu wel de verstripping gelezen. Het gaat om Vadim Baranov, die zijn kwaliteiten inzet om Vladimir Poetin aan de macht te helpen. Ik lees de strip vanavond uit en daarna kan ik er meer over vertellen, maar in een strip over Poetin zullen veel mensen geïnteresseerd zijn. 

Kreeft

Kreeft is maar een dun boekje, in een reeks van uitgeverij Lebowski, geschreven naar aanleiding van de tekens van de dierenriem. De auteur is Franca Treur, van wie ik mij afvroeg wat zij in vredesnaam met astrologie zou kunnen hebben. Eigenlijk had het hele gedoe over het sterrenbeeld kreeft gewoon achterwege gelaten kunnen worden, al schrijft ze daar nog best aardige dingen over. Maar Kreeft is wel een echte Treur geworden. Ze vertelt het verhaal van een oom, met het syndroom van Down (al wordt dat heel lang niet genoemd), die jong overlijdt en bij wie ze vlak voor zijn dood waakt. In die periode zegt ze bovendien het geloof en dus de kerk vaarwel. Mooi boekje!

Dat staat er dus op het programma. Het plan is om drie recensies in de week te schrijven, maar dat red ik niet altijd. Bovendien ga ik eind augustus nog twee weken op vakantie. Dan zal ik niet altijd recensies kunnen schrijven, maar ik probeer dan wel wekelijks iets te plaatsen. Ik heb ook nog een vaag plan om te gaan schrijven over enkele woorden die me de laatste tijd opgevallen zijn. Bijvoorbeeld dat in Dood en leven van de jonge Selder (van Allard Schröder) wel een keer of vijf het woord 'gemelijk' gebruikt wordt en dat bij podcast steeds opgeroepen om de betreffende podcast te beluisteren in 'je favoriete podcast-app', waarbij het woord 'favoriete' steeds de klemtoon op de eerste lettergreep krijgt in plaats van op de derde. 

Verder hebben de Staatsexamens me een lijstje opgeleverd van boeken die ik nu toch onderhand eens moet gaan lezen. Afgelopen week nam ik daarom Net echt van Saskia De Coster en Tussenjaren van Yannick Dangre uit de bibliotheek mee naar huis. Die boeken ga ik in ieder geval lezen.