Het integraal (her)uitgeven van strips is aan de orde van de dag. Er is blijkbaar publiek voor en dat is niet zo vreemd: vaak zijn het mooie hardcovers, die meer bewaarwaardig zijn dan de kapotgelezen albums die soms decennialang meegaan. Verder bevindt zich vaak voor of achter in zo'n uitgave een dossier met achtergrondinformatie, die de strip of de stripmaker meer context geeft. Daarbij worden vaak illustraties afgedrukt die je nog niet eerder hebt gezien.
Ik weet niet of er onderzoek gedaan is naar de lezers van integrale uitgaven, maar ik zou me voor kunnen stellen dat het voor een groot deel wat oudere lezers zijn, die uit nostalgische overwegingen zo'n uitgave willen hebben. Ze hebben in hun jeugd genoten van de strips en proberen dat gevoel tijdens het herlezen terug te halen.
Voor een uitgever is het natuurlijk prettig als de uitgave ook een nieuw publiek trekt, dat kennis wil maken met een nog onbekende strip en na het eerste deel alle volgende delen ook wil lezen.
De strip De geest van Warren kende ik tot voor kort niet. Nooit gelezen, nooit iets over gelezen ook. Maar de cover vond ik intrigerend. Die is geheel zwart en daaruit duikt het portret op van iemand die tot de oorspronkelijke Amerikanen zou kunnen behoren. Hij kijkt je strak aan en is moeilijk te peilen.
Vier delen
Dat in de mooie uitgave geen dossier is opgenomen, vond ik aanvankelijk wat jammer. Ik had wel wat meer context bij deze strip willen hebben. Tijdens het lezen was ik vooral blij dat ik nu vier albums van deze strip na elkaar kon lezen. De titels van de delen zijn: Het negentiende slachtoffer, De legende van de nieuwe man, Het kind in de tuin en Nog een paar uur te leven.
De geest van Warren is eigenlijk een lang verhaal en als je de delen na elkaar leest, zie je de grote lijnen. Je valt bij het begin van het eerste deel in het verhaal. Het is rond Kerstmis, een man worstelt met zijn kerstmankostuum, of in ieder geval met zijn baard. Uiteindelijk loopt het uit op moord, zonder dat je nu direct in de gaten hebt wat daarachter zit.
Dat wordt in de loop van het album wel duidelijk en nog duidelijker wordt het in het tweede deel, waarin je terugspringt naar de jeugd van een van de personages.
Warren Wednesday
Warren Wednesday is een duistere figuur. Hij is al vierentwintig jaar geleden ter dood gebracht, nadat de door justitie hem de doodstraf was opgelegd. Op het moment dat Warren stierf werd er een kind geboren. Het lijkt erop dat de geest van Warren overgegaan is in het kind.
Het kind wordt een jongen en als hij groter is, treffen twee andere jongens, Johnny en Stan, hem gewond aan. Ze verbergen hem, maar hij wordt toch opgepakt. Warren besluit zich te wreken, wat tot gevolg heeft dat een van de jongens zijn leven niet meer zeker is. Als hij volwassen is, kan Warren elk moment opduiken, in wat voor lichaam dan ook. Maar als Warren de kans krijgt om met hem af te rekenen, doodt hij hem toch niet.
Dit is een verhaal dat een Netflixserie waard zou zijn. Een verhaal met voortdurende dreiging, dat steeds je hersens aan de gang zet. Veel vaart, veel spanning, intrigerende personages. Het scenario is van Luc Brunschwig, de tekeningen zijn van Servain. De inkleuring in de eerste drie delen is van Claude Guth, die van het vierde deel van Delphine Rieu. De vertaler van de teksten wordt vreemd genoeg niet vermeld.
Gelaagd
Het verhaal had me meteen te pakken. Als lezer wil je niet alleen weten hoe het zit, maar ook hoe het verder zal gaan. De personages zijn gelaagd. Johnny en Stan zijn vrienden. Stan heeft een gewelddadige vader die hem mishandelt. Aangifte doen zal geen resultaat hebben, want zijn vader werkt bij de politie. Dat is op zich al een stevige verhaallijn.
En zo gaat het bij alle belangrijke personages. Door hun achtergrond krijgen, ze diepte, worden ze complete karakters. Warren is bijvoorbeeld niet alleen maar slecht. Er zijn ook manifestaties van hem waarin hij als een idealist naar voren komt en dat een jongen in een tehuis het op een gegeven moment niet meer uithoudt, is ook begrijpelijk.
Het kwaad is steeds aanwezig in de wereld van deze strip. Ook als de situatie zo is dat de personages onbekommerd hun leven leven, weet je dat dat zomaar voorbij kan zijn, dat het ergste hen kan treffen.
De relatie tussen Warren en Johnny is gecompliceerd. Warren zit vol wraakgevoelens, maar blijkbaar is hij niet zo hardvochtig dat hij een einde maakt aan het leven van Johnny als hij daar de kans voor krijgt.
Mooi zijn ook de leidmotieven, zoals de witte kat (Vlok) die geregeld opduikt en die zowel iets vertrouwds als iets dreigends krijgt.
Verhaal en tekeningen
Het verhaal van Luc Brunschwig zit goed in elkaar en doseert de informatie zo, dat die aan de ene kant je nieuwsgierigheid bevredigt, maar aan de andere kant weer nieuwe nieuwsgierigheid opwekt. De tekeningen van Servain zijn realistisch, helder en dienstbaar aan het verhaal. Ze riepen bij me gedachten op aan sommige strips van William Vance, maar ik kan niet beoordelen in hoeverre die associatie terecht is.
In ieder geval is De geest van Warren een boeiende strip: goed verteld, goed getekend, mooi uitgegeven. Ik kende de strip vooraf niet en was aangenaam verrast.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten