Toen ik in een kringloop Rattenvanger (2000) van Karlijn Stoffels zag liggen, voor bijna geen geld natuurlijk, nam ik het boek meteen wel. Wel een goede schrijfster, dacht ik, maar ik kon geen enkel boek van haar opnoemen. Niet Mosje en Reizele (1996), niet Stiefland (1997). Wel schoot mij de naam Maren Stoffels te binnen. Ook een jeugdboekenschrijfster. Ook van haar heb ik nooit iets gelezen. Hoe langer ik erbij stilsta, hoe groter de gaten in mijn kennis blijken te zijn.
Boeken die ik ooit wil gaan lezen belanden vaak op een stapel, waarop ook weer andere boeken terechtkomen, maar Rattenvanger heb ik vrij snel na aanschaf gelezen. Goed boek. Als je het tegenkomt: meenemen en lezen.
Lori
De hoofdpersoon is Lori, een meisje van veertien en een half jaar oud. Ze woont samen met haar moeder, die vaak niet voor haar kan zorgen en ook voor zichzelf niet. Ze is labiel en neemt niet altijd haar medicijnen in. Lori is verbaal sterk en weet zich daardoor goed staande te houden, ook tussen stoere kinderen. Maar hoe het echt met haar gaat, laat ze niet merken: 'Laat nooit aan medeleerlingen je zwakke plek zien. Als het ze uitkomt gebruiken ze het tegen je.'
Af en toe ziet ze haar vader, Tim, maar zijn aandacht voor Lori is nogal oppervlakkig en hij is niet vaak in Nederland. Hij brengt wel vaak een cadeautje voor haar mee, wat toch een beetje overkomt als een afkoopsom.
Lori kan aardig pianospelen en ze gaat meedoen aan de schoolmusical over de rattenvanger van Hamelen. Ze gaat veel om met Silvester en Hakim, die verliefd op haar is, maar dat lacht Lori een beetje weg.
Mark
Onder het huis van Lori en haar moeder gaat een nieuwe huurder wonen, Mark, een student. Het klikt tussen hem en Lori.
Zou ik verliefd op hem zijn? Als ik aan hem denk voel ik me zo los en zo vrolijk. Hoe moet je trouwens weten of je verliefd bent? Dat zouden we op school moeten krijgen. Het eerste uur topografie. Wijs de liefde aan op een blinde kaart. Daarna meetkunde. Bereken de hoek die je gevoelens maken met je verstand. Het derde uur biologie. Pak allemaal je flora en determineer je hart. Ik weet dat de school me niet verder zal helpen, maar het maakt niet uit. Ik voel me goed.
Vaak wipt Lori even bij Mark binnen, maar die blijkt veel verder met haar te willen gaan dan ooit in Lori's hoofd is opgekomen. Ze vindt het lastig om dat af te wijzen en daarom gaat ze erin mee. Misschien is hij ook wel zo'n rattenvanger die, in alle vriendelijkheid, zijn wil oplegt aan anderen.
Uiteindelijk raakt Lori er danig van overstuur. Het zijn aangrijpende passages in Rattenvanger. Het lukt Lori maar niet om haar grenzen aan te geven en ze raakt ook onzeker over wat die grenzen nu zijn. Ze probeert met Mark te breken, maar ook dat is niet zo gemakkelijk.
Ik wil hem nooit meer zien. Ik wil mezelf ook nooit meer zien.
Uitvoering
Door de problemen die er op haar pad zijn gekomen, dreigt Lori zich ook terug te trekken uit de musical, maar uiteindelijk is ze bij de uitvoering en speelt ze.
Ik speel alles van me af, Mark, Tim, ma en haar zeven dwergen, de gekkensoep onder mijn hersenpan. Ik ben niet gek. Ik ben helemaal niet gek. Dit is mijn lichaam, ik voel het van top tot teen, het zweet en swingt en geniet, en dit is mijn hoofd en het denkt met mijn lichaam mee, en daar zijn Iwan en Silvester en Marie-Louise en Hakim en ik lach naar ze met mijn hart, dit ben ik helemaal uit één stuk en zo ben ik bedoeld.
Aan de musical houdt ze Marie-Louise over, die een echte vriendin blijkt te zijn. In de vakantie gaan ze samen kamperen en daar zal ze haar nog hard nodig hebben.
Improviseren
Aan het eind van het boek is het leven van Lori nog steeds niet gemakkelijk, maar ze voelt zich sterk genoeg om de rest van dat leven aan te gaan.
Niemand kan je leren hoe je moet leven. Hoe je dat in vredesnaam moet aanpakken. Ik heb geen idee. Ik kan maar één ding doen. Niet dat ik er goed in ben, maar ik heb tenminste geoefend. Er zit niet veel anders op.Ik zal moeten improviseren.

Geen opmerkingen:
Een reactie posten