Schrijven over een strip voor kinderen is altijd lastig, omdat je je volwassenheid niet kunt afleggen en tijdens het lezen van die strip moet je maar hopen dat je kindheid nog genoeg te bereiken is. En dan nog: in hoeverre is het kind van toen te vergelijken met het kind van nu? Aan de andere kant mag je ook best met een volwassen blik kijken naar hoe degelijk een kinderstrip in elkaar zit. Vind ik.
Greenwood is duidelijk bedoeld voor kinderen. De personages zijn sprekende dieren en het zijn ook allemaal jonge dieren, dierenkinderen. Soms heeft het verhaal iets spannends of iets griezeligs, maar nooit zo dat een kind er wakker van zal liggen. In de grond is het een knus en veilig verhaal.
De wedstrijd
In deel 1 (zie link onderaan) werd er toegewerkt naar een wedstrijd in het bakken van een hartige taart en het vriendenclubje dat centraal staat, gaf zichzelf goede kans om te winnen. Deel 2 heet De wedstrijd en dat is dan ook de taartenbakwedstrijd. Hoe het afloopt mag ik wel spoilen, lijkt me, want we weten het al op de helft van het album. De taart van onze vriendjes blijkt afschuwelijk te smaken. Ze winnen dus zeker niet.
Hoe komt hun taart aan zo'n afschuwelijke smaak? Is er wat misgegaan of is hier sprake van sabotage? Dat is de vraag waar de dieren in de rest van het album mee zitten en ze doen hun best om een antwoord op die vraag te krijgen. In dit deel lukt dat niet meer, maar misschien in het volgende, dat in voorbereiding is, De zaterdagclub.
Greenwood is een leuke strip voor kinderen. De scenaristen, Barbara Canepa en Anaïs Halard hebben ongetwijfeld spanning aangebracht in het verhaal: heeft het vriendenclubje pech gehad of zijn ze het slachtoffer van een rotstreek? Een deel van dit album is detectiveachtig, waarbij details cruciale aanwijzingen kunnen geven. Er is bijvoorbeeld kauwgom gevonden, maar de dieren kennen niemand die kauwgom gebruikt. Zeggen ze, in ieder geval.
Tekeningen
De tekeningen, door Jéremie Almanza, zijn gedetailleerd en je merkt de lol waarmee al die details getekend zijn. Kinderen kunnen lang naar een tekening kijken en dromen dat ze zelf in zo'n fantasieomgeving zouden zijn. Jonge lezertjes kunnen strips wel twintig keer lezen, maar ook als ze het verhaal niet meer zouden hoeven te lezen, blijft er nog genoeg te kijken.
Net als in deel 1 wordt het verhaal af toe onderbroken door een bladzijde uit een encyclopedie. Deze keer over 'De opa van het bos' (de eik), over vuurvliegjes en over 'Het mysterie onder onze voeten' (o.a. over de communicatie tussen bomen). Dat laatste is ook zeker van belang voor het verhaal: als het blad van een acacia wordt aangevreten, wordt het bitter, om bijvoorbeeld de grote grazers af te schrikken. Zou zo'n blad voor de nare smaak van de taart gezorgd hebben?
Er wordt verondersteld dat bomen ondergronds met elkaar communiceren via schimmelnetwerken, maar daar wordt nog studie naar verricht en er is nog wel wat bewijs nodig, lees ik hier. Maar de weetjes in het album vallen bij kinderen waarschijnlijk in vruchtbare aarde en het lijkt me alleen maar te prijzen als kinderen meer willen weten over de natuur om hen heen.
Ook dit tweede deel van Greenwood is een sfeervol album. Het is een knus verhaal met een zekere spanning en een soms wat geheimzinnige setting. Maar voor kinderen is er altijd een gevoel van veiligheid. Ze kunnen zich gemakkelijk identificeren met de dieren en ze weten dat het uiteindelijk allemaal goedkomt.
Serie: Greenwood
Deel 2: De wedstrijd
Scenario: Barbara Canepa en Anaïs Halard
Tekeningen: Jéremie Almanza
Tekeningen encyclopedie: Giovanni Rigano
Vertaling: Mariella Manfré
Uitgever: Silvester Strips
2025, 48 blz. € 9,95 (softcover), € 19,95 (hardcover)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten