Een maand geleden schreef ik over de verstripping van De wind in de wilgen van Kenneth Grahame, een klassieker die ik helemaal niet kende. Michel Plessix maakte er vier mooie albums van, die door uitgeverij Silvester zijn samengebracht in een mooie integrale uitgave, gebonden met leeslint en stofomslag en bij Silvester is de binnenkant van de stofomslag ook weer een mooie afbeelding.
In die uitgave komen maar elf van de oorspronkelijke twaalf hoofdstukken van De wind in de wilgen voor. In het twaalfde raakt Rat in gesprek met een zeerat, die al een deel van de wereld bereisd heeft. Uitgaande van dat hoofdstuk heeft Michel Plessix vijf albums gemaakt, De wind in de woestijn, waarin de dieren die we al kennen (Rat, Das, Pad en Mol) op reis gaan en in Afrika belanden.
Meer dan De wind in de wilgen is dit een lang, doorgaand verhaal. Het verhaal komt dan ook veel beter tot zijn recht in deze integrale uitgave dan in de losse albums.
Zijlijnen
Naast de hoofdverhaallijn zijn er kleine zijlijntjes. Aan de ene kant volg je dan de hoofdpersonages, maar je volgt ook het gesprek tussen andere dieren, dat soms losstaat van het grote verhaallijn. Verder zijn er terugkerende ontmoetingen met andere dieren, zoals de luie trekvogels, die niet zelf vliegen, maar zich laten vervoeren.
Ook De wind in de woestijn is een sfeervol boek geworden. Voor een deel speelt het zich af in een stedelijke omgeving, voor een deel in de woestijn. In De wind in de wilgen speelt de liefde voor de natuur nadrukkelijk mee. Dat ervoer ik hier wat minder. De dieren zijn dan ook niet in hun vertrouwde omgeving.
De karakters van de dieren zijn hetzelfde gebleven. Zo probeert de wat patserige pad altijd weer de hoofdrol te pakken. Die karakters dragen het verhaal en vormen ook het sterkst de continuïteit met De wind in de wilgen.
Natuurlijk komen de dieren in de problemen, maar ze hebben ook helpers en uiteindelijk redden ze zich wel. Je zit daar als lezer ook niet echt over in. De moeilijkheden geven soms een zekere spanning, maar dat is toch niet de reden dat je deze strip leest. Je wilt de figuren volgen. Het zijn vrienden en toch is er ook van tijd tot wrijving.
Tekenplezier
Michel Plessix is een schrijver die duidelijk lol heeft beleefd aan het tekenen. Hij heeft tekeningen gemaakt waar je lang naar kunt kijken, omdat ze veel details bevatten. De tekeningen hebben iets gemoedelijks, iets gezelligs, zonder dat ze zoet of gezapig worden. Er zit ook altijd een zekere frisheid en lichtheid in. Altijd is er wel wat te glimlachen. Het belangrijkst is dat ze je heel goed meenemen in het verhaal en je onderdompelen in de sfeer.
Kenneth Grahame publiceerde De wind in de wilgen in 1908, maar het verhaal blijkt tijdloos. Je hebt geen moment het idee dat je een historisch verhaal leest. Dat is ook zo bij De wind in de woestijn. De werkelijkheid van de dieren aanvaard je en je gaat erin mee. Hoe kinderen zouden reageren op het verhaal kan ik moeilijk inschatten, maar ik vermoed dat ze net als de volwassenen, houden van de dieren die het verhaal dragen.
Het is mooi dat uitgeverij Silvester deze twee integrale uitgaven uitgebracht. Hopelijk gaan ze nog meer van Michel Plessix uitgeven. zoals Patje van het Groenewoud. In ieder geval zijn De wind in de wilgen en De wind in de woestijn er en dat is al heel veel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten