Twaalf is een bijzonder getal. Niet alleen gaan er twaalf maanden in het jaar en geeft de klok twaalf uren aan, maar we kennen ook een benaming voor een twaalftal (dozijn) en voor twaalf twaalftallen (gros). Het heeft ook Bijbelse connotaties: Jezus had twaalf discipelen, Jakob had twaalf zonen, het volk Israël twaalf stammen. En ook in andere mythes komt het getal twaalf voor: zo moest Herakles twaalf werken uitvoeren en op de Olympus huisden twaalf hoofdgoden. Je kunt het getal twaalf dan ook bijna niet gebruiken zonder dat er een zekere symboliek aan hangt. Datzelfde geldt ook voor het getal zeven.
Bij uitgeverij Silvester is er een hele serie albums verschenen die gebaseerd zijn op dat getal zeven: van Zeven detectives en Zeven draken tot Zeven psychopaten en Zeven pistoleros. En nu is er Twaalf. Dat heeft eenzelfde soort opzet. In plaats van zeven worden er twaalf mensen bijeengebracht. Ze hebben allemaal een opdracht en je komt er snel genoeg achter wat die is.
De cover zegt ook al wat. Die is donker en je moet goed kijken wat er, in bruin, afgebeeld is. Dat blijken allemaal schietwapens te zijn. Een kenner zal ze zeker herkennen, maar ik kom niet verder dan pistool, revolver, geweer, automatisch wapen. En we zien een masker.
Hydra
Het masker wordt gedragen door een mysterieuze man, die Hydra wordt genoemd. Dat verwijst naar een veelkoppige draak, die moeilijk te verslaan was. Als je een kop afhakte, groeiden er twee terug. Niet voor niets is er in het Marvel-universum een organisatie die Hydra heet.
Hydra zou zich zo noemen omdat hij een afbeelding van een hydra op zijn lichaam had laten tatoeëren. Van tijd tot tijd organiseert hij een diner voor twaalf mensen. Uiteindelijk is er maar eentje die het overleeft.
In de strip, geschreven door Herik Hanna, arriveren de twaalf gasten in het gebouw waar ze zullen dineren. Ze praten wat en maken kennis met elkaar. Sommigen kennen elkaar, maar ze weten dat het deze nacht ieder voor zich zal zijn en dat ze niemand kunnen vertrouwen.
Het diner zal in stilte verlopen en daarna gaat ieder naar zijn kamer. Om middernacht begint het: ieder probeert de nacht te overleven en de anderen uit te schakelen. Een van de deelnemers is dat enkele jaren geleden al gelukt.
Verschillende kwaliteiten
Het wordt spannend en gewelddadig. De personages zijn uitgebreid geïntroduceerd en je weet wat hun achtergrond is. Daar is best wat tijd voor ingeruimd, zonder dat het verhaal stilvalt. Alle personages hebben hun eigen kwaliteiten.
Dat kennen we van groepen die gezamenlijk optrekken van the X-men, the A-team en de groep van Bruno Brazil tot The Umbrella Academy, the Teenage Mutant Ninja Turtles en the Fantastic Four. Daar gaat het echter om mensen die in een team samenwerken en elkaar moeten aanvullen. Hier moet ieder het opnemen tegen alle anderen, afzonderlijk of gezamenlijk.
Het verhaal zit goed in elkaar. Hebben de personen gelijke kansen of is er vooraf door sommigen iets bekokstoofd? En wordt deze avond niet gebruikt om juist de Hydra uit te schakelen? Hoe dat afloopt, kan ik hier natuurlijk niet verklappen, maar de uitkomst is zeker verrassend te noemen.
Gewelddadig en menselijk
Aan de ene kant is het verhaal van Twaalf hard en gewelddadig, maar de personen blijven toch ook menselijk, zodat je je met hen kunt identificeren. Ze zijn net iets meer dan moordmachines. Van de onderlinge gesprekken voor het diner zou je kunnen denken dat die verhaal ophouden, maar ze zorgen ervoor dat je de mensen leert kennen, dat je ze uit elkaar kunt houden en dat je voor sommige sympathie krijgt, zodat je met meer betrokkenheid het verhaal leest.
Maar in de tweede helft gaat het hard en wordt de een na de ander uitgeschakeld. Daar blijf je als lezer toch met een zekere afstand naar kijken. Maar misschien is het genoeg dat het spannend is.
De personages proberen het hoofd koel te houden en hun dialogen zijn boeiend. Er zit in de gesprekken een zekere luchtigheid, die je ook wel nodig hebt. Hoewel het een heftig verhaal is, wordt het niet loodzwaar. Soms wordt er wel wat op het effect gespeeld, maar daar heb ik me niet zo aan gestoord.
Tekeningen
De tekeningen zijn van Hervé Boivin (inkleuring door Gaétan Georges) en die zijn helder, wat prettig is. Op die manier wordt een tegenwicht gevormd voor het duistere. Het is knap dat alle personages aandacht krijgen. Zo heeft iedere deelnemer zijn eigen menu en de gevulde borden worden alle twaalf getekend, in twaalf vierkante tekeningen. Daarnaast zie je juist weer een paginagrote tekening, waar het gezelschap aan tafel zit. Je ziet het van bovenaf. Door het overzicht krijgt het de allure van een laatste avondmaal, wat het voor bijna allen ook zal zijn.
Als het middernacht is geweest, zie je om het andere plaatje een klok en daartussen steeds een personage dat zijn (of haar) wapen klaarmaakt, niet wetend hoe lang zijn (of haar) leven nog zal duren. Ieder kan de klok bijna horen tikken.
Twaalf is niet een diepzinnige strip, maar dat hoeft misschien ook wel niet. Het is een spannend verhaal, met een onverwachte afloop. Je moet misschien van dit soort strips houden, maar ik denk dat er heel wat mensen zijn die zo'n verhaal kunnen waarderen. Ondanks de heftigheid, is het redelijk lichte kost.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten