In de wirwar van reeksen raak je soms de weg kwijt. Hoe zat het ook alweer met Storm? Het eerste album, De diepe wereld, verscheen in 1978. Later zouden de vroege albums opgenomen worden in de reeks De kronieken van de eerste wereld. Die zou gevolgd worden door De kronieken van Pandarve en een soort tussenreeks, Kronieken van de Buitenring en een van de personages zou haar eigen reeks krijgen: Kronieken van Roodhaar.
De belangrijkste personages zijn Storm, die van oorsprong van de aarde komt, Roodhaar en Nomad. Die raken elkaar soms kwijt, maar uiteindelijk komen ze altijd weer samen.
In De kronieken van Pandarve is album 35 verschenen, De nacht van Angul. Het scenario daarvan is geschreven door Rob van Bavel, de tekeningen zijn gemaakt door Romano Molenaar.
Continuïteit en eigenheid
Bij een album uit een reeks moet de schrijver ervoor zorgen dat aan de ene kant de continuïteit van de reeks gewaarborgd blijft en aan de andere kant dat het verhaal iets eigens heeft, waardoor het niet het zoveelste verhaal uit een serie is. Dat laatste is bij De nacht van Angul goed gelukt.
Op de eerste pagina's sluit het verhaal aan bij het vorige album, De jagers van Umatopee (link onderaan): Storm is met zijn metgezel Numa op weg in een luchtschip. Hier moeten we die aanduiding zo letterlijk mogelijk nemen: het is een boot die zweeft door de ruimte. Het is een ruimte zoals wij die niet kennen: de druk is gelijk aan wat je lichaam gewend is en er is zuurstof in overvloed.
Storm en Numa komen aan bij een zwevend stuk vaste grond waarop een groot hotel is gebouwd. Dat is het Arionlafic hotel. Het hotel is van alle gemakken voorzien en de barkeeper zal voor de lezers iets bekends hebben. Storm begint argwaan te krijgen en die is terecht: al gauw blijkt dat je het hotel gemakkelijk betreedt, maar dat je er niet meer wegkomt.
Hotel California
Ik denk dat iedereen dan denkt aan het nummer Hotel California van Eagles: 'You can check out any time you like, but you can never leave'. Of is dat een associatie die bij mensen van mijn generatie hoort en pikken jongeren dat niet op? Dat Arionlafic een anagram is van California is toch ook wel een heel vette knipoog, lijkt me.
Net als de vrouw die in de deuropening staat. 'Zij staat daar elke avond naar buiten te staren... Terwijl op de binnenplaats, haar zogenaamde vrienden de hele nacht door dansen...'
She got a lot of pretty, pretty boysThat she calls friendsHow they danced in the courtyard
zongen Eagles. De barman stelt zich voor als Henley, waarbij de link met Don Henley snel gelegd is. Er wordt ook nog bij verteld dat er geen wijn is ('We haven't had that spirit here since 1969').
Kill the beast
Nomad en Roodhaar blijken ook in het hotel te zijn. En samen met Numa zullen ze moeten zien hoe ze dit hotel weer verlaten. Ze blijken hun leven namelijk niet zeker te zijn. In de liedtekst staat: 'But they just can't kill the beast'.
Natuurlijk is het wel de opdracht van Storm, Roodhaar en Nomad om het beest te doden en of dat lukt moet je zelf lezen in het album.
Hoewel de parallellen met het nummer van Eagles er wat mij betreft te dik op gelegd worden, heb ik wel genoten van De nacht van Angul. Juist dat knipogen naar de liedtekst geeft het verhaal een speelse kant, die heel aangenaam is. Daardoor ook wordt dit album een verhaal dat niet zomaar een deel in een lange reeks wordt.
Alice
Tegelijkertijd wordt met de De nacht van Angul duidelijk de continuïteit van de reeks onderstreept. Aan het begin sluit het verhaal aan bij het vorige album, waaraan Storm zijn maat Numa te danken heeft, Roodhaar en Nomad komen terug en we zien ook Alice weer, een duidelijke verwijzing naar Alice in Wonderland. Zelfs de Cheshire Cat komt even om de hoek kijken. Alice is al sinds album nummer 15, De levende planeet (1987) de verpersoonlijking van de planeet Pandarve. Ze gaat in De nacht van Angul de strijd aan en het is de vraag of zij het overleeft.
Ook dit album is weer getekend door Romano Molenaar, die dat gemiddeld genomen goed doet. Hier en daar zou een beweging net wat vloeiender kunnen of verhoudingen net iets beter, maar eigenlijk voeren de tekeningen je altijd prettig door het verhaal.
De nacht van Angul heeft een zekere frisheid, misschien juist wel door het speelse element. In ieder geval onderstreept het album dat de reeks Storm nog altijd genoeg leven in zich heeft.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten