Hoofdrekenen, schooltandarts en schooldokter

De afgelopen weken ben ik er niet toe gekomen om nog wat dingen uit mijn dagboeken te halen. Deze keer een paar korte stukjes, die ik schreef op dinsdag 5 september 2023. Ik had het eerst over andere zaken gehad en toen schoten me nog een paar dingen over school te binnen, die ik meer noem dan dat ik ze uitgebreid aan de orde stel: de hoofdrekencompetitie op de lagere school, de schooltandarts en de schooldokter, met daaraan gekoppeld het mantouxkruisje. 

De foto's heb ik ergens van internet geplukt, niet onze schooltandarts, maar een willekeurige en of de bus er zo uitzag als op de foto weet ik ook al niet. 

Hoofdrekenen

Nog een paar herinneringen aan school. In de zesde klas heb ik les van meester Postma. We krijgen hoofdrekenen en daar ben ik best goed in. De meester loopt door de klas en leest een som op. Wij schrijven het antwoord op. Hoeveel sommen krijgen we? Tien? Vijftien? Twintig?

De meester kijkt de sommen na en telt de fouten op. Dan draait hij het bord om. Op de achterkant staan onze scores tot nu toe. De meester heeft de klas verdeeld in een eredivisie, een eerste divisie en een tweede divisie. Je kunt promoveren en degraderen.

Bovenaan in de eredivisie staan de leerlingen die steeds nul fouten hebben. Daan en Ria, denk ik. Hoeveel fouten heb ik? Ook nul? Ik probeer in ieder geval bovenaan in de eredivisie te blijven. De middenmoot zit in de eerste divisie en in de tweede divisie zitten degenen die moeite hebben met rekenen. Daar worden ze elke week weer mee geconfronteerd.

Als je toch in de tweede divisie zit, kun je net zo goed onderaan staan, denk ik. Onderaan staat altijd Henk de Hartog, die we wel ‘de Chinees’ noemen. Hij is geen Chinees, maar zijn huid is net iets minder wit dan bij ons en hij knijpt zijn ogen een beetje samen. Zijn ouders zijn bij de Jehova’s Getuigen. Ze komen wel eens bij ons aan de deur. Mijn moeder gaat vaak wel even met ze in gesprek, maar ze weet precies op welke punten ze het niet eens is met de Getuigen.

Ik vind het een beetje zielig voor Henk. Het is al niet plezierig als je ouders hebt die zo’n dwaalleer verkondigen en dan moet hij ook nog mee af en toe. Mijn moeder neemt de blaadjes een enkele keer aan: De wachttoren en Ontwaakt! Ik blader er wel eens in, maar vind er niet veel aan.

Henk krijgt elke week te horen dat hij helemaal onderaan staat in de hoofdrekencompetitie. Hij lacht dan een beetje scheef. Hij zegt verder niets. Gewoonlijk heeft hij een mompelende manier van praten. Je kunt hem maar moeilijk verstaan.

Schooltandarts

Soms moeten we naar de schooltandarts, in het CVC-gebouw. Ik voel me niets op mijn gemak bij die tandarts. Mijn ouders gaan nooit naar de tandarts en in mijn familie gaat ook niemand. Behalve als je heel veel pijn hebt aan een rotte kies. Dan laat je die trekken. Tandenpoetsen doen we ook niet, geloof ik.

Als je ouder wordt, laat je al je tanden trekken en krijg je een kunstgebit. Alle oude mensen hebben een kunstgebit, volgens mij.

Als ik in de laagste klas zit, heeft de tandarts nog de langzame boor. Later heeft hij een boor op hoge snelheid, die een jankend geluid voortbrengt. Dat is helemaal een eng ding. Ik ben altijd blij als het weer voorbij is.   

Bus van een schooltandarts

Waarschijnlijk zit ik in klas vijf, de op een na hoogste, als de tandarts met een eigen auto bij de school komt. Het lijkt een SRV-wagen. Een assistente komt de klas in en noemt een stel namen op. Dan gaat een groepje mee naar de tandarts. André van Cleef zit bij mij in het groepje. Hij is bepaald geen doetje. Hij heeft bijvoorbeeld voetbalschoenen en is goed in gym. Maar bij de tandarts valt hij flauw. Dan is het ook niet zo erg als ik me niet op mijn gemak voel. Ik ben blijkbaar in goed gezelschap.

Schooldokter

Om de paar jaar komt de schooldokter. Die zit ook in een ruimte in het CVC-gebouw. Mijn moeder gaat mee. Ik vind de dokter niet erg. Wel vind ik het vreemd dat hij in mijn onderbroek voelt, maar dat is maar eventjes. Hij controleert of je een breuk hebt, zegt mijn moeder.

Elk jaar worden we gecontroleerd op tbc. Dat gebeurt in de klas. We moeten een mouw opstropen en de binnenkant van onze onderarm laten zien. Een verpleegster gaat met een watje met jodium over ons vel en zet dan met een soort kroontjespen een kruisje in ons vel. Daar voel je maar weinig van. Een week later komt ze weer. Dan moeten we het kruisje laten zien. Als het opgezet is, is het foute boel. Het gaat altijd goed. Bij ons op school zitten geen kinderen met tering.