Durango 19: Oro Maldito (Yves Swolfs / Iko)

Het bespreken van een deel van een serie is altijd een beetje ongemakkelijk. Aan de ene kant moet je iets vertellen over de hele reeks en je moet aan de andere kant ook het verhaal van juist dit deel recht doen. Sommige losse delen zijn prima zelfstandig te lezen en bij andere is dat lastiger. Maar is dat erg als lezers toch voornamelijk de hele reeks volgen? Ik val soms zomaar een reeks binnen en dan heb ik het idee dat ik die niet helemaal op waarde kan schatten. Tot zover mijn twijfels vooraf. 

Een tijdje terug kreeg ik van uitgeverij Arboris een deel uit de reeks Durango toegestuurd. Als ik albums aanvraag, bespreek ik ze altijd; als ze ongevraagd worden bezorgd, maak ik een keuze. Domweg omdat me de tijd ontbreekt om alles te bespreken, maar ook kan ik niet alles waarderen en dan schrijf ik liever over iets waarover ik enthousiast ben. Ik besloot Durango een kans te geven. 

Western

Westerns zijn gemiddeld wel aan mij besteed. Ik heb bijvoorbeeld geschreven over Comanche en Tex Willer en ik was als kind een gretig lezer van de slappe deeltjes met daarin de avonturen van Kid Colt en Rawhide Kid. Die laatste had, net als ik, ook nog eens rood haar (wat je alleen op de cover kon zien, want de strip was in zwart-wit). 

Durango is de hoofdpersoon van de reeks Durango. Hoe hij aan zijn naam komt, weet ik niet. Er is een stadje in Colorado van zo'n 20.000 inwoners, maar ik weet niet of dat er mee te maken heeft. Durango is een revolverheld, net als Kid Colt en Rawhide Kid. Vaak op zichzelf aangewezen en hij deugt bij voorbaat. Natuurlijk komt hij in de problemen en komt het net op tijd goed. Zo gaat het ook in deel 19, Oro maldito. In het Nederlands zou dat iets zijn als het verdomde goud of het vervloekte goud. 

Deel 19 vormt een tweeluik met deel 18, Gegijzeld, dat in 2021 uitkwam. Deel 19 verscheen in het Nederlands in 2025. Dat het verhaal al in volle gang is als het album begint, maakt het wel iets lastiger om het te volgen. 

Goudschat

Het gaat in het verhaal om de zoektocht naar een goudschat, het goud van de conquistadores. Anton Glazer, een zakenman die aan zijn rolstoel gebonden is, heeft die ooit ergens in Mexico verborgen en zijn zoon gaat ernaar op zoek. Zoon Philip, door vader Junior genoemd, heeft helemaal geen ervaring met wat wij het wilde westen noemen. Zo'n onervaren iemand is een topos in sommige westerns: een onbedorven geest die met het kwaad te maken krijgt en zuiver moet blijven of zich moet corrumperen. En door zijn onervarenheid maakt hij natuurlijk ook fouten. 

In deel 18 werd Junior gevangengenomen door een Mexicaanse opstandeling en Durango werd door de oude Glazer ingehuurd om de zoon te bevrijden. Daarna is hij zijn begeleider. Ze zoeken een oude Yaqui-indiaan (in deze context blijf ik dat woord toch maar gebruiken) die aanwijzingen zou hebben. 

Maar er is ook nog Tucker, ooit souteneur en nog steeds wapenhandelaar, die met zijn bende (met daarin de jonge vrouw Dixie) aast op het goud en Morelos met zijn mannen, die gestuurd zijn door de Mexicaanse overheid. 

Er zit zeker spanning in het verhaal en de kansen wisselen snel. Er wordt veel geschoten en er vallen behoorlijk wat doden. Daarin is de scenarist, Yves Swolfs, niet zachtzinnig. Ik vond het wel lastig om helder te houden met welke groep ik nu weer van doen had. Daar moest ik wel eens voor heen en weer bladeren. Maar dat is misschien gemakkelijker als je ook deel 18 hebt gelezen. 

Personages

De verhouding tussen de personages blijft interessant. Zo is er geen onvoorwaardelijke verbondenheid tussen Junior en Durango. Tegen Dixie zegt Philip over zijn begeleider: 

Dixie... Die man is een huurling, die door mijn vader wordt betaald om me terug te brengen naar Tucson. Hij is geen cent beter dan Tucker. 

Dat Dixie in het gezelschap is van Tucker, maakt haar voor anderen een prostituée, wat ze ook was. In dit verhaal krijgt ze een dramatische achtergrond en maakt ze een verrassende keuze. Ze is misschien een bijpersonage, maar ze is gelaagd. 

Tekeningen

De tekeningen zijn van de hand van Iko. Aanvankelijk tekende Swolfs zelf, later tekende Thierry Girod mee. Sinds het zeventiende album tekent Iko, die eigenlijk Giusseppe Riciardi heet. Hij levert goed tekenwerk, al vroeg ik me wel af of iemand bijvoorbeeld echt zou praten met een sigaartje tussen zijn tanden. Dat lijkt me gewoon niet zo handig. Maar vooruit, de tekeningen roepen goed de sfeer op die je bij een western mag verwachten en dat wordt ondersteund door de inkleuring van Stéphane Pairtreau. 

Zoals gezegd, er wordt veel geschoten en dan zijn er altijd vlammetjes vlak voor de lopen van de revolvers en de geweren. Zeker bij vuurgevechten is er sprake van enig effectbejag, maar misschien is dat ook juist wat we willen bij dit soort strips. 

Oro maldito is een aardige strip, met redelijk interessante personages, genoeg spanning en een ingewikkelde plot, die voor mij wel iets helderder had gemogen. Met minder partijen was de strijd om het goud ook nog interessant geweest, lijkt me. Maar misschien ligt dat gewoon aan mij. De liefhebbers zullen blij zijn dat er weer een album is en die zullen ook uitkijken naar een volgend deel. 

Bij uitgeverij Arboris verschijnt ook de serie Djurango, de jonge jaren. En verder de westerns: Apache junction, Moses Rose, De complete Mac Coy en De indianenreeks (Hans G. Kresse)

Reeks: Durango

Deel 19: Oro maldito

Scenario: Yves Swolfs

Tekeningen: Iko (covertekening: Yves Swolfs)

Inkleuring: Stéphane Pairtreau

Vertaling: Hans van den Boom

Uitgever: Arboris

2025, 56 blz. € 11,95 (softcover), € 21,95 (hardcover)